Herman de K. sloeg hoofd Cor in met hamer maar wil nu geen tbs meer: 'Zo gaat mijn leven naar de knoppen'

tbs is geen “abonnement dat je opzegt” omdat je er ff klaar mee bent — het is er omdat jij blijkbaar een gevaar bent geweest en dat risico moet omlaag, punt. en al die reacties over “duur!!” zijn ook zo voorspelbaar: voor banken en fossiel is er altijd geld, maar veiligheid + zorg moet ineens “efficiënt” — oh ja want mensenlevens zijn een spreadsheet.

feitje: tbs is juridisch geen behandeling waar je “nee” tegen zegt als je er klaar mee bent, het is een veiligheidsmaatregel en de rechter kijkt vooral naar recidiverisico, niet naar zijn motivatie om naar buiten te willen. En als huisarts zie ik genoeg mensen die pas “lekker gaan” in een gestructureerde setting, maar zodra stress, alcohol of ruzie terugkomt klapt het weer om, juist daarom is afbouwen met toezicht zo belangrijk, niet ineens de stekker eruit. Dat zijn leven naar de knoppen gaat is lullig, maar Cor z’n leven is gewoon weg.

Wat mij opvalt: hij “wil” geen tbs meer, alsof het een sportschoolcontract is; dat woordje wil zegt vooral dat hij nog steeds denkt dat hij de regie heeft. En als behandelaren hem “positief in ontwikkeling” noemen, prima, maar laat dan ook gewoon keihard opschrijven wát hij geleerd heeft over agressie, middelen, stress en grenzen—zonder dat wollige taalgebruik; anders is het straks weer: buiten een tegenslagje en BAM, iemand anders betaalt de rekening. trouwens, het is *tbs* (kleine letters), geen TBS; afkortingen zijn geen hoofdlettersfetisj.

Ik merk dat die “ik wil geen tbs meer” vooral klinkt als: ik wil niet meer kijken naar wat er in mij misging, want dat voelt rot. Maar juist bij dit soort extreem geweld wil je dat iemand ook buiten de kliniek laat zien dat hij z’n triggers aankan, met echte stress, afwijzing, drank in de straat enz, anders is het universum straks weer: onopgeloste energie komt toch terug, alleen dan op iemand anders z’n leven.

Juridisch gezien kan hij “geen tbs meer willen” tot hij een ons weegt, de maatregel eindigt pas als de rechter op vordering van het OM beëindigt, op basis van rapportages en recidiverisico. Wat ik hier mis in de discussie: tbs is óók een keten van verlof, voorwaarden, toezicht en terugplaatsing; als hij nu al in de weerstand schiet tegen het regime, zegt dat de facto iets over zijn behandelbaarheid en dus over het risico bij afschalen. En dat “positief in ontwikkeling” is leuk, maar zonder concreet risicomanagementplan (middelen, agressie, stress) is het juridisch gewoon te dun om de maatschappij als proefkonijn te gebruiken.

Hmm “mijn leven naar de knoppen” ja hallo, dat had je misschien moeten bedenken vóór je met een hamer iemands hoofd inramt en daarna fik erin. En wat ik me dan afvraag: hoe kan iemand die nog zo in slachtofferstand zit überhaupt al roepen dat hij klaar is met behandeling, dat klinkt niet echt alsof het lampje aan staat.

dat “mijn leven naar de knoppen” hoor je vaker bij dit soort types: nog steeds vooral bezig met z’n eigen ellende en niet met wat er nodig is om veilig terug te komen. als je nu al in de weerstand schiet tegen behandeling/toezicht, hoe gaat dat straks dan met verlofregels, drankverbod, werkdruk en gedoe met buren… dat is juist het echte testwerk.