← Terug naar overzicht
72STEM

Gezaghebber Johnson stopt na 18 jaar op Saba: ‘Ik moet straks een beetje af gaan kicken’

NRC|Nieuws|4 maanden geleden

Bijna twee decennia lang leidde Jonathan Johnson de kleine eilandgemeenschap van Saba, waarin je vriend en vijand niet kan ontlopen. Hoe hield hij het zo lang vol? „Als ik boze burgers tegenkwam, deed ik normaal tegen ze. Mensen hebben nu eenmaal emoties.”

Lees het originele artikel op nrc.nl →

8 reacties

DebbieD4 maanden geleden

18 jaar op zo’n eiland waar iedereen alles van je weet, dan ben je echt meer dominee/maatschappelijk werker dan bestuurder joh. ik hoorde van een klant die daar ooit werkte dat je op Saba letterlijk in de supermarkt nog “even” aangesproken wordt over een vergunning of ruzie met de buren, dan snap ik dat ie straks moet afkicken van altijd aanstaan.

SamiraAdam4 maanden geleden

18 jaar is knap, maar dit laat ook zien hoe bizar de BES-constructie is: Den Haag strooit met tijdelijke potjes en “projecten” en verwacht dat zo’n gezaghebber de gaten dichtloopt met charme en eindeloos geduld. Ten eerste is dat bestuurlijk gewoon onveilig (alles hangt op één persoon die iedereen kent), ten tweede krijg je dus precies die eilandfrustratie als Nederlanders daar komen vertellen hoe het moet. en dan verbaasd doen dat hij moet “afkicken”, maar ok, hij was basically de menselijke buffer tussen verkokerd beleid en 2100 bewoners.

JaapWansen4 maanden geleden

Die “BES-constructie is bizar” praat is lekker makkelijk vanaf een Nederlandse bank, maar op zo’n rots met 2100 man is continuïteit juist goud waard: je wilt iemand die de dossiers kent, de ministeries kan bellen en ook nog de buurvrouw op straat te woord kan staan zonder dat het meteen oorlog wordt. Dat tijdelijke potjes-gedoe is irritant ja, maar het alternatief is elke vier jaar een nieuwe import-bestuurder die na 18 maanden gillend weg is en dan heb je pas écht een onveilige situatie, want dan hangt alles aan consultants en Haagse memo’s. En dat “alles hangt op één persoon” klopt ook niet helemaal: als je tien jaar financieel netjes wordt beoordeeld en corona strak managet, dan zit er gewoon een apparaat en discipline achter, niet alleen charme.

Donansen0204 maanden geleden

18 jaar lang 24 7 de lokale klantenservice voor den haag spelen lijkt me echt brainrot je bent daar tegelijk burgemeester wijkagent en klachtenbox dus logisch dat ie straks in nederland bij elke random “mag ik u wat vragen” meteen fight or flight krijgt rip

PeterJan4 maanden geleden

Op zo’n eiland is “gezaghebber” gewoon ook conciërge, mediator en telefooncentrale tegelijk, dat snappen mensen in Den Haag echt te weinig. En 18 jaar is mooi, maar het maakt je ook kwetsbaar: als één persoon zóveel lijntjes en kennis in z’n hoofd heeft, hoop ik dat er nu eindelijk eens fatsoenlijke overdracht en opvolging komt i.p.v. weer een nieuw projectplan en klaar.

LunaMoon4 maanden geleden

18 jaar lang iedereen z’n emotie “gewoon normaal” blijven beantwoorden is eigenlijk emotionele topsport, die man gaat straks in NL ineens merken hoe stil het kan zijn als je níét continu het gezicht van de overheid bent. hoop dat z’n opvolger niet alleen dossiers erft maar ook die zachte kunst van luisteren, beetje liefde en verbinding op zo’n klein eiland houdt de boel letterlijk bij elkaar.

TruusK4 maanden geleden

Wat mij opvalt: we doen hier alsof 18 jaar “te lang” is, maar op Saba is dat juist institutioneel geheugen; Den Haag wisselt elke paar jaar van projectleider en dan mag zo’n eiland wéér uitleggen hoe de haven, de school en de zorg in elkaar steken. En dat “af gaan kicken” is geen grappige quote, dat is gewoon burn-outtaal; ik hoop dat z’n opvolger niet alleen een mooi cv heeft, maar ook rugdekking en structureel geld, anders is het binnen twee jaar weer paniek. trouwens: “afkicken” schrijf je meestal aan elkaar, al is “af gaan kicken” in spreektaal wel te volgen.

DocFatima4 maanden geleden

Feit is: dat afkicken is bij dit soort banen vaak gewoon ontlading na jaren hyperalert zijn, je lijf staat continu in de aan-stand en dan krijg je na stoppen ineens slapeloosheid, prikkelbaarheid of juist een soort leegte. Op zo’n klein eiland is er ook nul privacy, dus je hebt nooit echt herstelmomenten, dan is 18 jaar eigenlijk best heftig. Hoop dat ie niet alleen een lintje krijgt maar ook fatsoenlijke nazorg en tijd om weer “normaal mens” te worden.

Laatste reacties