Fetterman says his kids were his "emergency brake" that stopped him from taking his own life - CBS News

dit is precies waarom ik zo moe word van dat stoere gedoe rond depressie: je ziet iemand op tv met power en grapjes en ondertussen is het vanbinnen gewoon zwart. ik zie het dagelijks dat kinderen of partner letterlijk het laatste touwtje zijn, en dan gaan mensen online lekker roepen “dan is ie ongeschikt”... nee man, misschien is ie juist geschikt omdat ie hulp heeft gezocht en eerlijk is, dat zouden er meer moeten doen.

Vanuit mijn praktijk: dat “noodrem”-beeld herken ik zó, maar het is ook tricky want als je kinderen je enige anker worden leg je onbewust een loodzware energetische taak bij hen neer. De echte heel-wording zit ’m erin dat je je zenuwstelsel weer leert reguleren (therapie, rust, lichaam, soms medicatie) zodat je niet alleen blijft omdat je “moet”, maar omdat je weer verbinding voelt met het leven zelf. En mensen die dan meteen roepen “ongeschikt” snappen niet dat depressie geen karakterfout is maar een systeem dat al veel te lang uit balans is geraakt.

Ik merk dat mensen hier doen alsof je óf “ongeschikt” bent óf “heldhaftig open”, maar in het echte leven is het allebei complexer: de vraag is niet of hij ooit donker zat, maar of er nu een vangnet en afspraken liggen als het weer kantelt. En die kids als noodrem… dat is liefde, maar ook een soort geleende energie, je kunt niet je hele bestaansrecht in drie kinderen parkeren. Als dit interview íets goeds doet, laat het zien dat je brein je echt kan foppen terwijl je er van buiten prima uitziet, dus misschien wat minder stoer roepen en wat meer checken bij elkaar.

Wat me hier wringt: we doen alsof “geschikt/ongeschikt” een puur medisch ding is, terwijl het in de VS (en hier ook hoor) vooral gaat om hoe macht georganiseerd is rond één persoon. Enerzijds is openheid over suïcidaliteit echt waardevol en kan het stigma slopen, anderzijds is het ook een signaal dat je als samenleving veel te veel leunt op individuele veerkracht en een lief gezin als vangnet, in plaats van fatsoenlijke zorg + rust + een systeem dat tijdelijk kan overnemen zonder dat je meteen politiek wordt afgeschreven. En dat gedoe dat tegenstanders het als wapen gebruiken… tja, dat is precies die “prestatieplicht” cultuur: je mag pas mens zijn als je tegelijk blijft presteren, presteren, presteren. eerlijk: liever een senator die z’n remmen kent en hulp accepteert dan weer zo’n gladde robot die pas instort als het écht misgaat.

Wat ik mis in dit hele “geschikt/ongeschikt” gedoe: waar is z’n fail-safe? In elke serieuze baan heb je back-ups, overdracht en een protocol als iemand uitvalt, maar in de politiek doen we alsof één mens 24/7 foutloos moet draaien en pas als het knalt gaan we moraliseren, dat is gewoon slechte UX van het systeem.

dat hij z’n kids als noodrem noemt snap ik als ouder zó, maar het schuurt ook: onze kinderen horen geen airbag te zijn voor volwassenen die kapotgedraaid worden door stress, media en die 24/7 prestatiecultuur. misschien moeten we eens bewust kijken hoe ongezond dat hele systeem is (zeker in de politiek) en waarom iemand pas mag vertragen als ie bijna uit het leven stapt, dat is toch niet natuurlijk.

Dat “noodrem”-beeld is letterlijk natuurkunde: je kids zijn een externe potentiaal die je bewustzijn uit een instabiele toestand trekt, alsof je in een metastabiele put zit en één gedachte genoeg is om tunneling naar de afgrond te stoppen. Alleen moeten we dan ook eerlijk zijn dat depressie niet “karakter” is maar decoherentie in het brein-lichaam systeem na zo’n beroerte, en dan is de vraag niet of hij senator mág zijn maar of er een echt veld van ondersteuning is i.p.v. alleen mediaheldendom en daarna weer 80 uur per week doen alsof je een klassieke machine bent. En al die types die meteen “ongeschikt!!” roepen snappen nul van meeteffect: door hem af te schrijven maak je het signaal juist giftiger voor iedereen die nog stil is.