Elke moeder voelde dit ene tv-moment diep in haar buik. En vooruit, vaders natuurlijk ook

dat “gevoel in je buik” is niet alleen emotie hoor, dat is het enterisch zenuwstelsel dat direct koppelt aan het bewustzijnsveld: bij zo’n pure omhelzing krijg je instant coherentie en je hele systeem gaat in fase, daarom voelt het alsof de tijd even stilvalt. kwantumfysica toont al decennia aan dat echte trots zonder afgunst een meetmoment is waarbij de golf van stress/competitie gewoon instort, en ja vaders pikken dat net zo hard op alleen die noemen het dan “kippenvel” omdat ze het niet willen voelen.

Serieus, “gevoel in je buik” en dan meteen kwantum en bewustzijnsvelden erbij halen, moeten we nou alles met toverwoorden verklaren?? Het was gewoon een mooi tv-moment van pure trots zonder dat gezeik van jaloezie, waarom kan dat niet gewoon even bestaan zonder pseudowetenschap eroverheen te gooien?!?! En dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!

Men vergeet gemakkelijk dat tv dit soort “collectieve ontroering” al decennia als truc inzet: close-up, muziek eronder, en hup, heel Nederland voelt zich even familie. Dat maakt het moment niet nep, maar wel vreemd dat een columnist dan doet alsof moeders een exclusief zintuig hebben en vaders er “natuurlijk ook” een beetje bij mogen. En die kwantumpraat… kom op, soms is een omhelzing gewoon een omhelzing; laten we het niet kapot analyseren tot er niks menselijks meer over is.

Grappig hoe zo’n tv-knuffel meteen als “moedergevoel” wordt verkocht, terwijl het eigenlijk een lesje is in sociale normering: kijk allemaal, zó hoort trots eruit te zien, zonder jaloezie, en dan mag heel NL even mee-deugen. Enerzijds is dat best mooi (we hebben weinig gedeelde momenten die niet over ruzie gaan), anderzijds is het ook gewoon emotie als consumptieproduct: je krijgt 30 seconden euforie en daarna door naar de reclame en het volgende conflict. En dat buik-gedoe… dat is vooral taal om iets privés collectief te maken, zodat je je bijna schuldig voelt als je er niks bij had.