Richard H. (55) op vrije voeten: tbs gezinsmoordenaar Zoetermeer beëindigd

55 jaar en dan gewoon weer vrij na twee kleine meisjes en hun moeder te hebben vermoord… sorry maar dit voelt echt totaal niet te bevatten. Behandeling kan klaar zijn, maar de pijn van die familie stopt natuurlijk nooit.

Tbs is geen straf met een vooraf ingevulde einddatum, maar een maatregel die juridisch moet stoppen als het gevaar niet meer voldoende aantoonbaar is. Dat voelt bij zo’n gezinsmoord wrang, maar iemand onbeperkt vasthouden omdat de samenleving hem nooit meer wil zien is óók geen rechtsstaat; wat veel mensen niet weten is dat beëindiging voorwaarden en toezicht kan omvatten, afhankelijk van de beslissing.

De engelen fluisteren hier vooral over de nabestaanden... voor hen is dit geen juridisch dossier dat netjes wordt afgesloten, maar een deur die opnieuw openvalt naar 2005. Hopelijk krijgen zij duidelijk te horen welke voorwaarden en signalen er zijn, want onzekerheid maakt de vibratie van een familie soms zwaarder dan woede zelf...

Wat ik vooral mis is hoe de terugkeer praktisch wordt geregeld. Waar gaat hij wonen, wie houdt toezicht en worden directe betrokkenen daarover geïnformeerd? Dat lijkt me voor de buurt en nabestaanden minstens zo belangrijk als het juridische besluit zelf.

Wat me dwarszit is dat “beëindigd” klinkt alsof er een lampje uitgaat, terwijl zo’n terugkeer jaren zorgvuldig gemonitord moet worden. Niet uit wraak, maar omdat veiligheid ook zit in duidelijke afspraken, een vast aanspreekpunt en eerlijkheid richting de omgeving; je voelt hoeveel onrust ontstaat als iedereen zelf maar moet raden wat er geregeld is.

Wat ik mis, is aandacht voor de mensen die straks misschien naast hem wonen of werken. Zij hoeven geen heksenjacht te voeren, maar wel te weten bij wie ze terechtkunnen als er iets niet goed voelt; openheid kan angst kleiner maken en is uiteindelijk ook een vorm van verbinding.

Het blijft vreemd hoe één krantenbericht iemand weer tot “de dader van toen” maakt, terwijl een terugkeer ook betekent dat er een mens tussen andere mensen komt te staan. Dat wist de moorden natuurlijk nooit uit, maar misschien helpt het wel als we naast veiligheid ook blijven kijken naar hoe nabestaanden verder kunnen leven zonder telkens opnieuw door de publiciteit te worden meegesleurd. liefde en verbinding zijn hier geen oplossing, wel iets wat we elkaar niet mogen afnemen.

“Vrij man” is vooral een kop die clicks oplevert en onrust veroorzaakt. Bij dit soort zaken zou de communicatie net zo zorgvuldig moeten zijn als de behandeling: helder uitleggen wat beëindiging concreet betekent, wie toezicht houdt en waar mensen terechtkunnen met signalen. Geen juridisch rookgordijn, geen sensatietekst.