Wall Street-veteraan moest Shein salonfähig maken in het Westen

Ja hoor, eerst een Wall Street-man erop zetten en dan doet Shein ineens keurig mee met het westen... marketing met een duur pak. Ondertussen blijven de rommel, arbeidsomstandigheden en belastingtrucs gewoon onder het tapijt, maar de elite noemt het globalisering.

Een bekende bestuurder kan vooral tijd kopen: investeerders, toezichthouders en klanten geven zo’n bedrijf langer het voordeel van de twijfel. Maar de echte test zit niet in wie er bovenaan staat, maar in de vraag of Shein bereid is minder goedkope rotzooi te verkopen en daar omzet voor in te leveren.

Een bestuurder uit New York kan prima uitleggen hoe je vertrouwen koopt, maar geen fabriek aan de andere kant van de keten fatsoenlijk maken. Zolang klanten vooral op de laagste prijs klikken, vaart Shein gewoon door; de echte knop zit bij de koper én bij de handhaver.

Dat Tang vertrekt bewijst op zichzelf weinig; bestuurders wisselen vaker dan Shein van collectie. De echte rekensom is simpeler: een shirt van vijf euro kan niet tegelijk fatsoenlijk betaald, duurzaam geproduceerd, gecontroleerd én winstgevend zijn. ergens wordt die rekening doorgeschoven, meestal naar iemand die niet op de aandeelhoudersvergadering zit.

Het probleem is misschien minder dat Tang geen brug kon bouwen, en meer dat er aan de westerse kant weinig te onderhandelen valt. Toelating tot de markt is geen reputatieprijs: Shein moet gewoon aantoonbaar voldoen aan productveiligheid, consumentenrecht en ketenverantwoordelijkheid, mits toezichthouders dat ook daadwerkelijk afdwingen. Een beursnotering verandert daar juridisch gezien niets aan.

Ach, die man was vooral het gezicht voor de aandeelhouders en de pers; als hij weg is blijft het verdienmodel gewoon staan, net als die containerstroom vol wegwerpspul de haven in тамам