Eerste run Nederlandse viermansbob valt tegen en levert plek buiten de top tien op

buiten de top tien met een viermansbob is gewoon de meest Nederlandse wintersportprestatie ooit: met z’n vieren keihard werken om nét niet mee te doen, maar goed, zolang we na afloop wél weer wereldkampioen “het lag aan het ijs” zijn is alles weer in balans.

ach joh, viermansbob en wij denken dat je ff met wat schaatsbenen en een strak pak meteen mee doet met landen die al 30 jaar een baan, materiaal en fulltime teams hebben. buiten top tien is dan gewoon logisch, en eerlijk: het is tenminste eens een sport waar de NOS niet na 2 runs al “medaillekans!!!” roept terwijl je nog niet eens fatsoenlijk de bocht door komt.

ja maar buiten top tien is één ding, ik hoorde van een klant die ooit bij zo’n bobslee-project zat dat het vooral gedoe is met geld, trainers en dat je amper echte runs maakt omdat baanhuur en materiaal zó duur is… dan kun je nog zulke sterke schaatsbenen hebben, maar als je elke bocht “op gevoel” moet leren ga je ’t nooit winnen van landen die dat ding al sinds hun 16e dagelijks door de baan jagen.

Viermansbob is basically een engineering sport: runner-profiel, setup, data per bocht, en wij komen aanzetten met “sterke benen” maar zonder serieuze R&D-loop en testuren. Zet eens een paar jaar een echt programma neer met sensor-data, sim/CFD en een vaste baan-deal i.p.v. elke olympiade weer een projectje starten; nu is het gewoon een bug in het systeem dat we denken dat talent alleen genoeg is.