Grote onzekerheid over voortbestaan Sif, koers hard onderuit

Windmolens bouwen op krediet en subsidie is geen stevig fundament. Eerst opdracht en geld rond, dan pas weer groot praten over groei.

Men vergeet gemakkelijk dat Sif niet alleen een bedrijf is, maar ook een schakel in een strategische Europese productieketen. Dat maakt staatssteun niet automatisch verstandig; wel zou het onverstandig zijn om capaciteit eerst te laten verdwijnen en daarna verbaasd te constateren dat we voor offshoreprojecten afhankelijk zijn van Aziatische leveranciers. Voor aandeelhouders blijft het intussen gewoon slikken: verwatering nu, of mogelijk helemaal geen bedrijf meer.

De kop maakt er meteen “voortbestaan” van, maar hoeveel van die cruciale order is al concreet en wie is de opdrachtgever eigenlijk? Bij offshorewind worden projecten nogal eens uitgesteld of opnieuw aanbesteed door rente, netaansluitingen en vergunningen — een order op papier is dus niet automatisch gezonde omzet. En als Sif alleen met een emissie overeind blijft, hoeveel publiek geld of garanties zijn er dan al in deze keten verdwenen zonder dat iemand uitlegt waarom de businesscase steeds verschuift?

Het probleem zit niet alleen bij Sif, maar bij de hele projectketen: miljarden aan staal, havens en schepen worden besteld voordat vergunningen, netaansluiting en afname echt vaststaan. Dat is geen industriebeleid maar een gigantische distributed systems-fout: iedereen wacht op iedereen en de rekening landt bij de aandeelhouder.