Een op drie kankergevallen is te vermijden, GGD's grijpen in specifieke wijken in

In de salon hoor ik vaak dat mensen best willen stoppen met roken of gezonder eten, maar dat de snackbar om de hoek goedkoper en makkelijker is dan verse boodschappen. Dus pak per wijk ook de prijzen, stress en beschikbaarheid aan, niet alleen weer met een vingertje zwaaien naar de bewoners.

Preventie wordt vaak pas serieus genomen als iemand al ziek is, terwijl de winst juist jaren eerder zit: HPV-vaccinatie, stoppen met roken en huid beschermen leveren meer op dan nóg een algemene campagne. Maar meet dan ook eerlijk wat werkt; een paal met zonnebrand is leuk voor de foto, alleen bereik je daarmee niet automatisch de mensen met het hoogste risico. Overigens kunnen bevolkingsonderzoeken en vaccinaties ook financieel of praktisch lastig zijn, dus een wijkgerichte aanpak moet vooral drempels weghalen en niet alleen folders uitdelen.

Energie liegt niet: langdurige stress, eenzaamheid en leven in overlevingsstand worden bij preventie nogal makkelijk vergeten. Je kunt mensen wel vertellen over broccoli en rookstop, maar zonder slaap, veiligheid en vertrouwen in de zorg blijft heel-wording buiten bereik; het lichaam is geen spreadsheet dat je met één campagne terug in balans krijgt.

Preventie begint ook bij vertrouwen: durven mensen eerlijk te zeggen dat ze roken, bang zijn voor de uitslag of zorg mijden door eerdere ervaringen? Een vaste bekende in de wijk die luistert zonder oordeel kan dan meer betekenen dan weer een campagneposter. Kleine stapjes, echte verbinding — daar zit volgens mij veel liefde in.