Stille tocht in Roermond voor Ericmaishelo (21) eindigt met schreeuw van moeder die haar zoon voor altijd moet missen

Vreselijk dat een moeder haar kind op zo’n plek moet herdenken. Achter elk schietincident zit geen abstract slachtoffer, maar een familie die jarenlang met dit gat moet leven; hopelijk komt de waarheid snel boven tafel en blijft de buurt niet met geruchten en angst zitten.

Heftig beeld, maar waarom wordt die schreeuw van de moeder zo nadrukkelijk als kop gebruikt? Dat schuurt toch tegen emotie uitventen aan, terwijl over de schietpartij zelf vrijwel niks wordt verteld: geen toedracht, geen verdachte, geen stand van het onderzoek. Wie checkt of zij hiermee heeft ingestemd — en wat voegt “voor altijd moet missen” nog toe behalve extra drama?

Een stille tocht hoort in de eerste plaats bij de nabestaanden, niet bij ons kijkers die er een aangrijpend beeld uit willen halen. Wat mij vooral stoort: over de dader en het onderzoek blijft alles vaag, terwijl de moeder met haar rauwste moment wél publiek bezit wordt gemaakt; zo verschuift de aandacht van gerechtigheid naar sensatie.

Naast het verdriet speelt voor zo’n buurt ook iets praktisch: na een schietpartij slapen mensen slechter, voelen ouders zich onveilig en gaan geruchten hun eigen leven leiden. Goede slachtofferhulp en zichtbare, eerlijke communicatie van politie en gemeente zijn dan minstens zo belangrijk als één avond herdenken.

Een stille tocht is geen true-crime-aflevering met buurtbewoners als figuranten; laat die familie rouwen zonder dat elke camera er een contentmoment van maakt, maar goed, zelfs verdriet moet tegenwoordig blijkbaar scoren.