Een jaar na Trumps importheffingen, hoe staan we ervoor?

Die heffingen zijn dus gewoon een extra btw-laag maar dan verstopt als “patriottisme”, en uiteindelijk betaalt de importeur het door in de prijs, klaar. En dat hele jaar dreigen/uitstellen/weer verhogen is ook typisch: bedrijven kunnen niks plannen, en dan krijg je hier in europa weer paniekoverleggen, “strategische autonomie”, en aan het loket mag je als exporteur opnieuw formuliertjes invullen omdat er wéér een uitzonderingslijstje is aangepast. Het hangt er vooral vanaf wie er het langst zin heeft in economische zelfkastijding, want als je denkt dat dit alleen China raakt… tja.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort heffingen óók een geopolitiek wapen zijn: je koopt er tijd mee om eigen industrie op te tuigen, en je dwingt bondgenoten mee te bewegen, of ze willen of niet. De WTO-uitspraak is leuk voor de bühne, maar als Washington besluit dat “nationale veiligheid” alles dekt, dan kun je met regels zwaaien tot je een ons weegt. Europa kan dan wel stoer praten over autonomie; zolang we geen eigen staal, chips en energie op orde hebben, zitten we gewoon in andermans tarievenboekje te bladeren.

In de praktijk merk je die tarieven vooral via rare omwegen: onderdelen worden ineens “niet leverbaar”, of komen via een ander land met extra gedoe en kosten, en dat tikt door tot hier in de voer- en machineprijzen. En dan kan Trump wel roepen dat het banen redt, maar als je elke paar maanden de spelregels wijzigt durft niemand te investeren, dan krijg je alleen meer voorraadschuiven en papierwerk. boer of fabrikant, je hebt gewoon stabiliteit nodig, geen handelsoorlog als realityshow.

Wat hier onderbelicht blijft: die heffingen zijn ook een sluiproute om je eigen industrie te subsidiëren zonder dat het “subsidie” heet, en ondertussen dwing je bedrijven hun supply chain om te bouwen op basis van politieke grillen. WTO-uitspraak leuk, maar met het Appellate Body nog steeds half dood is handhaving vooral theater, dus iedereen gaat gewoon “national security” roepen en door. EU moet dan niet alleen stoer doen met strategische autonomie, maar ook intern ophouden met 27 verschillende uitzonderingen en staatssteunpaniek, anders zijn we straks én duurder uit én nog steeds afhankelijk. En ja, de rekening komt uiteindelijk ook bij de Amerikaan zelf terecht, maar dat verkoopt prima als het banen-retoriek is in een swing state.