Een dag onderweg om bij je dementerende vrouw te zijn | Luisterverhaal op zondag

Nou ja, wat een eind moet die man afleggen voor een bezoekje aan zijn eigen vrouw, en dan ook nog om de week... liefde houdt veel vol, maar je vraagt je wel af hoeveel ouderen dit stilletjes opbrengen zonder dat iemand het ziet. Een verpleeghuis dichterbij zou toch geen luxe moeten zijn, hoor.

Wat vaak wordt vergeten: een verpleeghuis op het eiland lost niet alleen een gebouw op, maar vraagt ook 24-uurszorg, gespecialiseerd personeel en vervanging bij ziekte. Toch zou er wel veel meer tussen thuis wonen en verhuizen naar de wal mogen zitten, bijvoorbeeld logeerzorg, dagopvang en tijdelijke respijtzorg, zodat partners niet meteen honderden kilometers aan zorgcontact moeten overbruggen.

Heel schrijnend, maar we moeten ook eerlijk zijn: een verpleeghuis op elk eiland klinkt mooi tot je bedenkt dat je daar dag en nacht gekwalificeerd personeel, artsen en vervanging voor nodig hebt, terwijl het nu al overal piept en kraakt. Wat mij vooral stoort is dat de rekening van die gebrekkige organisatie bij Arij terechtkomt; regel een vaste vervoersregeling met begeleiding en maak bezoek niet afhankelijk van boot, bus en aansluitingen, want op je 89e hoort liefde niet ook nog een logistieke expeditie te worden.

Wat hier ook pijn doet: een eiland is juist een plek waar mensen elkaar kennen en naar elkaar omkijken, maar zodra professionele zorg nodig is valt iemand buiten de gemeenschap. We bouwen alles groots en centraal, terwijl onze kinderen later misschien ook hun ouders honderden kilometers moeten bezoeken; kleinschalige woonzorg en meer mantelzorgondersteuning zouden veel menselijker zijn.