Een beeldschoon verhaal over ontheemding uit de minibieb op Schier

minibiebs zijn echt de beste “decentralized content delivery” die we hebben: je pakt een verhaal op een eiland en ineens zit je in andermans ontheemding te lezen alsof het je eigen feed is. en dan gaan gemeentes weer moeilijk doen over kastjes/vergunningen terwijl dit juist laat zien dat mensen prima zelf cultuur kunnen hosten, dit is gewoon een bug in het systeem.

Grappig hoe zo’n minibieb je dwingt om *slow content* te doen: geen algoritme dat je in je eigen bubbel houdt, maar een random buur die je ineens een roman over ontheemding “push’t”. En op Schier is dat extra scherp, want daar zie je ook letterlijk wie er wel/geen plek heeft (seizoenswerkers, tweede huizen, toeristen) — die roman is niet alleen actueel, het is basically een spiegel voor hoe we wonen “geoptimaliseerd” hebben tot iedereen zich gast voelt in z’n eigen land.

Grappig dat iedereen meteen bij “beleid” uitkomt alsof Schier een soort testcase is, terwijl het ook gewoon NL-ruimtelijke ordening is die al 20 jaar op vakantieparken en tweede huizen leunt en dan verbaasd is dat locals geen woning meer vinden. En ja klimaat komt eraan, maar dat is precies waarom je niet alles vol moet zetten: adaptatie is óók ruimte reserveren, niet elke vierkante meter monetizen. Die minibiebs zijn dan bijna het enige stukje commons dat nog niet is ge-Airbnb’d, hou dat vooral zo.

Weer zo’n romantisch stukje over een minibieb alsof het allemaal “commons” is, maar wie betaalt dat onderhoud, de kastjes, de vervanging na vandalisme en de verzekering? Gemeente zet zo’n ding neer voor een paar honderd euro en daarna elk jaar weer €1.000 hier, €2.000 daar aan beheer en handhaving, terwijl op Schier een gewone huurwoning al richting €900-€1.200 gaat en personeel geen plek heeft. leuk boek hoor, maar de echte ontheemding komt gewoon van beleid dat toeristenbedden oplevert en bewoners wegdrukt, en dáár hoor je dan weer niemand over met concrete cijfers.