Een amputatie bevrijdde een jonge vrouw van ondraaglijke pijn in haar been

CRPS/neuropathische pijn is echt de blue screen of death van het lichaam: alles “werkt” nog maar je zenuwstelsel staat permanent op alarm en geen pijnstiller fixt dat. Simpel: als je jaren lang niet slaapt, niet loopt, alleen maar schreeuwende pijn hebt, dan is amputatie geen “extreme keuze” maar de enige working escape hatch. En ja, dat voelt voor buitenstaanders heftig, maar die zitten niet 24/7 in die hel.

het probleem is dat mensen amputatie zien als “falen van de zorg”, terwijl bij CRPS het zenuwstelsel zelf de kapotte infrastructuur is en je soms alleen nog kunt kiezen tussen eindeloos lijden of een reset met prothese. de oplossing is dat dit soort trajecten veel strakker en eerder multidisciplinair worden ingericht (pijnteam, revalidatie, psyche, werk/onderwijs) met één regisseur, want nu zwalk je jaren langs loketten en verlies je draagvlak thuis én bij werkgevers terwijl de schade zich opstapelt. En ja, amputatie klinkt heftig, maar jarenlang niet slapen en alleen maar pijn is óók een amputatie, alleen dan van je leven.