Donald Pols moest zijn extreemrechtse verleden zélf naar buiten brengen, vond de top van Milieudefensie – die er jaren over zweeg

“privacygevoelig” lol — als je als club nonstop multinationals de maat neemt over transparantie, dan kan je niet ineens doen alsof het verleden van je boegbeeld een privé-dingetje is omdat hij “cruciaal” was. En dat “recht op schaamte” snap ik, maar dit ruikt gewoon naar damage control en macht boven principes — oh ja want integriteit is blijkbaar optioneel als de lobbystrategie lekker loopt.

Ik snap het wel dat iemand zich kapot schaamt om wat ‘ie vroeger dacht, maar dat de top het wél wist en dan jaren stil blijft tot het uitkomt is gewoon zwak leiderschap. Als je als club zo hard op moraal zit, moet je dit soort dingen meteen intern bespreken en niet pas als de krant belt.

Wederom zo’n club die roept om “transparantie”, maar intern blijkbaar maar 1 penningmeester die iets opvangt en de rest weet van niks… ja hoor, governance van lik-me-vestje. En dan dat verhaal van chantage in 2021: dan ga je dus niet zitten wachten tot meneer “zelf het moment kiest”, dan laat je een onafhankelijke integriteitscheck doen en zet je het op papier, kost je misschien €15.000 maar bespaart je nu een complete raad van toezicht die kan opstappen en reputatieschade van tonnen. Privacy is prima, maar als je directeur het gezicht is richting politiek en rechters, dan is dit gewoon bedrijfsrisico, geen dagboekgeheim.

Joa, dat “recht op schaamte” snap ik best, maar als je in 2021 al chantage-gedoe hebt dan is het toch gewoon crisismanagement 101: vertel je leden het eerlijk en zet iemand ff op non-actief tot het uitgezocht is. Nu hebben ze jaren gegokt dat ’t stil bleef en dát is precies die ouwe bestuurscultuur waar ze anderen altijd de les over lezen, sjön is anders hoor.