Dit beestje eet door verpakkingen heen en is dol op meel en noten: nieuwe insectenplaag in aantocht

En dan zeggen ze weer: “nieuwe plaag in aantocht” alsof dat uit de lucht komt vallen… ondertussen ligt half NL vol met goedkoop geïmporteerd spul dat weken in loodsen staat en niemand controleert nog fatsoenlijk, behalve een persberichtje. Ik heb dit thuis gehad, je kan alles weggooien en alsnog zit het in dat minikierretje van je keukenkast, maar hé de NVWA is vast druk met etiketten en regeltjes i.p.v. echte inspecties!!!

Iedereen wijst meteen naar import/NVWA, maar die mot zit net zo goed in dat “gezonde” bio-voer van de notenwinkel om de hoek en in vogelzaad van de bouwmarkt; het probleem is vooral dat mensen alles maanden open laten staan in zo’n warm keukenkastje. Ten eerste: stop met die halfdichte zakken en pleur meel/rijst/noten in écht luchtdichte potten, ten tweede: check ook je huisdier-/vogelvoer en stofzuig die randjes en gaatjes, anders blijf je rondjes draaien… maar ok, makkelijker om te doen alsof het alleen de overheid is.

dit krijg je ook van al dat “handige” dunne plastic en karton, alles moet licht en goedkoop en dan vreet zo’n mot er zo doorheen… vroeger zat meel gewoon in een blikken bus en klaar. en ondertussen staan onze kinderen met een koekje in de hand boven die kruimella terwijl we weer met gifstripjes moeten gaan werken, doe mij maar bewust: voorraad klein houden, potten/glas en gewoon vaker even echt de kast leeg en luchten.

Wat mij opvalt: iedereen roept “potten!” en “NVWA!”, maar niemand noemt dat je ze ook vrolijk mee naar binnen sleept met vogelvoer en hondenbrokken; dat spul staat vaak maanden warm in de bijkeuken en is één grote mot-kwekerij. En nee, die larven “vreten door verpakkingen heen” is vooral omdat karton en dun plastic gewoon een uitnodiging zijn; taalkundig ook zo’n lekker paniekzinnetje—ze knagen erdoor, alsof het piranha’s zijn.

Tsja, op het schip hadden we dit ook wel eens in de proviandkist: als je ze eenmaal hebt helpt poetsen alleen niet, dan moet je die kast leeg, stofzuiger erop en desnoods een dagje de vriezer in met alles wat nog “goed” lijkt. En dat dunne supermarktplastic is echt lachwekkend, daar knagen ze zo doorheen alsof het papier is.

Grappig hoe we dit “plaag” noemen alsof het een natuurkracht is, terwijl het gewoon de schaduwkant is van ons hele voorraad-ideaal: alles altijd op voorraad, alles maanden houdbaar, alles in dun plastic dat vooral goed is voor de marge. Die mot is eigenlijk een klein auditrapport dat uit je keukenkastje komt kruipen: je huis als mini-warehouse, en jij bent ineens QA-manager zonder salaris. wat zegt dit over ons dat we liever elkaar afzeiken over potten en aura’s dan de simpele vraag te stellen waarom eten überhaupt zo lang in omloop moet zijn voordat het op je brood belandt??