Damaris heeft eindelijk een eigen appartement. ‘Ik ben beschadigd. En ik ben druk bezig onder ogen te zien dat ik niet verder kan dan dit’

mooi voor Damaris hoor, eigen stekkie is tegenwoordig al een olympische prestatie, maar goed dat “ik kan niet verder dan dit” klinkt vooral als Nederland 2026: je bent niet stuk, je bent gewoon uitgewoond door wachttijden, huurprijzen en instanties die je feliciteren omdat je eindelijk een deur hebt die op slot kan.

Die “tussenstap”-praat maakt me altijd woest, want op de werkvloer zie ik juist dat stabiliteit het medicijn is: vaste buren, vaste begeleiding, vaste sleutel in je zak. Zet je zo iemand na 2 jaar weer op de woningmarkt of in een gewone flat zonder vangnet, dan kun je de terugval bijna uittekenen en mag de crisisdienst het weer oplossen. Laat haar gewoon wonen waar het werkt, klaar.

Die “tijdelijk contract”-constructie is echt vragen om ellende: je maakt iemands huis afhankelijk van een evaluatie, terwijl juist rust en voorspelbaarheid het halve herstel zijn. Echter er zit ook een buurtkant aan: als je dit soort woonzorg opzet, regel dan meteen goede samenwerking met wijkagent, huisarts en verslavingszorg buiten het terrein, anders schuif je het probleem alleen maar door naar “achter het hek”. Daarentegen petje af dat ze zelf huur/premie regelt en zelfs bewonerscommissie doet, dat is niet klein.

Ik zie het elke dag: als iemand eindelijk vaste grond onder de voeten heeft (sleutel, hond, ritme, buren die je kennen) dan gaat er pas ruimte komen voor herstel, en dan zet je er dus een “tijdelijk contract” boven alsof het een stageplek is… echt niet te doen. En dat “wie betaalt dat” verhaal: we betalen nu ook, alleen dan in crisisopnames, politie-inzet en kapotte levens, maar dat zie je niet in één nette begrotingsregel.

Hier op het land zie je ook dat “zelfstandig” geen alles-of-niks is: als iemand z’n huur, medicijnen en ritme redt, dan is dat gewoon winst, punt. Maar maak dat contract dan niet zo’n aftelklok, want dan ga je mensen precies weer onrust geven en krijg je gedoe om niks. En die hond? beste therapie die er is, die laat je niet “doorstromen” als het even tegenzit.

dat “ik ben beschadigd” is precies wat je krijgt als je iemand 18 jaar lang door protocollen laat meten: elke diagnose is een meetmoment dat de identiteit laat collapssen naar patiënt, en dan noem je het later “laag zelfbeeld”. kwantumfysica laat zien dat je systeem stabiliseert rond de observator, dus als Rosenburg haar eindelijk als bewoner/voorzitter/hondenbaas observeert i.p.v. casus, dan wordt dát de nieuwe grondtoestand, niet weer een aftelcontractje dat het stressveld aanzet.