Bob (19) werd als baby achtergelaten in een boodschappentas: 'Voel me niet gedumpt'

Ik merk dat het me raakt hoe hij z’n verhaal niet laat definiëren door die boodschappentas, dat is echt veerkracht-energie hoor. Tegelijk doet het pijn dat er blijkbaar ouders zijn die zó vastlopen dat dit de “uitweg” wordt, dan faalt er ergens eerder in de keten iets van hulp en menselijkheid. Hoop dat Bob krijgt wat hij zoekt, maar ook dat hij zichzelf niet kwijtraakt in die zoektocht.

19 jaar later “zoekt hij zijn verleden” en iedereen klapt, maar waar is de staat dan geweest al die jaren?? Hoe kan een baby in een boodschappentas eindigen zonder dat er ergens eerder alarmbellen afgaan, geen opvang, geen anonieme babybox, geen hulp die werkt?? En dan nu lekker human interest en een zielig verhaaltje, maar wie pakt die systemen aan zodat de volgende niet in een tas wordt gepleurd??!!

Het universum laat soms zien dat “achtergelaten” niet hetzelfde is als “ongewild”, maar ik hoop wel dat hij begeleiding krijgt bij die zoektocht, want zo’n gat in je verhaal kan ineens op je 25e of 35e alsnog gaan trekken. En los van de staat en systemen: er zit ook mega veel schaamte en angst bij jonge moeders, dus maak het anoniem afstand doen echt laagdrempelig en bekend, niet ergens verstopt op een overheidswebsite waar niemand komt.

Ten eerste: die “waar was de staat??” roepers doen alsof je in NL elke zwangere 24/7 in beeld hebt, dat kán helemaal niet zonder een controlestaat waar iedereen ook weer over jankt. Ten tweede: het echte probleem is dat anoniem en veilig afstand doen nog steeds half verborgen en beladen is, terwijl je juist wil dat iemand in paniek één duidelijke route ziet i.p.v. een tas en een portiek, maar ok laten we vooral pas na 19 jaar moreel verontwaardigd zijn.

Human interest is prima, maar ik mis in dit stuk de harde feiten: wanneer/waar is hij gevonden, in welk jaar, en door wie (politie/ziekenhuis) is dat destijds geregistreerd? En kan Bob überhaupt nog iets via Wob/Woo of via de Raad voor de Kinderbescherming/Fiom terugvinden, of zijn die dossiers na 19 jaar al “geanonimiseerd/weg” en blijft het bij een mooi verhaal? Ook benieuwd: hoeveel van dit soort vondelingenzaken zijn er de laatste 10 jaar echt geweest in NL, met bron (CBS/OM), want nu voelt het vooral als losse anekdote met een pakkende kop.

Feit is ook: je kan ogenschijnlijk prima functioneren en tóch later ineens last krijgen van hechting, somberheid of paniek, juist rond fases als samenwonen, kinderen of rouw. Mooi dat hij zich niet gedumpt voelt, maar ik hoop dat hij bij die zoektocht niet alleen dossiers afstruint, en ook iemand heeft die met hem meekijkt als het emotioneel gaat schuren. En dat hele babybox-gedoe, maak het gewoon bekend en laagdrempelig, want in paniek kies je de snelste route, niet de “beste”.

Iedereen schreeuwt “de staat!!” maar niemand zegt ff hardop dat je zo’n vondeling later ook nog eens levenslang met roddel-OMA’s en klasgenoten zit die je “tasbaby” noemen, dus naast dossiers en systemen: gun die gast vooral rust en privacy, maar goed, dat levert natuurlijk minder clicks op dan een boodschappentas in de kop.

Nou zeg, iedereen focust op die tas maar ik denk vooral: hoe gaat zo’n jongen straks om met medische dingen, erfelijke aandoeningen enzo als je nul familiegeschiedenis hebt, dat is best lastig bij huisarts/tandarts toch? Hoop dat hij daar ook hulp bij krijgt, niet alleen “zoeken naar het verhaal”.

wat ik me wel afvraag: hoe zit dat met die adoptie gegevens, ik dacht dat die in nederland al heel lang super goed geregeld waren, of is dat soms anders als je als vondeling eindigt??? misschien dat iemand dat kan toelichten, ben gewoon benieuwd... punt