Bassiehof - Letschert luistert liever náár Moslimbroederschap dan naar waarschuwingen óver Moslimbroederschap

Wederom wordt een selfie behandeld alsof daarmee de hele Moslimbroederschap is binnengehaald, terwijl een minister natuurlijk wél eerst moet weten met wie ze aan tafel zit. Een gesprek over gebedsruimtes en halal eten kan prima, maar als een organisatie via koepels en subsidies politieke invloed opbouwt, is “inclusie” geen vervanging voor een fatsoenlijke veiligheidscheck. Dat kost hooguit een paar dagen onderzoek, geen miljarden.

Men vergeet gemakkelijk dat een minister niet alleen verantwoordelijk is voor wat zij zelf gelooft, maar ook voor de voorbeeldwerking van haar contacten. Een selfie is geen bewijs van infiltratie, maar wel een signaal: wie aan de overheidstafel verschijnt, krijgt legitimiteit en moet dus vooraf behoorlijk zijn doorgelicht. Vrijheid van godsdienst betekent niet dat de staat naïef moet zijn over organisaties die mogelijk een politieke agenda meedragen.

Een selfie is geen veiligheidsrapport, maar ook geen bewijs van een geheime overname!!! Wat mij vooral stoort: zodra het om moslims gaat wordt elk normaal gesprek meteen in een complotframe getrokken, terwijl ministers met lobbyclubs uit het bedrijfsleven wél gewoon handen schudden en subsidies uitdelen. Laat feiten over de organisatie zien, geen suggestieve koppen en angst voor een foto — kijk zelf maar wat er níét wordt onderbouwd.

Tsja, een minister hoeft natuurlijk niet bij elk gesprek eerst een complete inlichtingendienst op pad te sturen. Maar achteraf zeggen dat je niet wist welke lijntjes zo’n organisatie heeft, terwijl je wel gezellig een selfie plaatst, komt ook nogal knullig over.

Misschien moet de minister gewoon duidelijk maken welke criteria ze hanteert voor gesprekken en foto’s met organisaties, dan is het minder afhankelijk van één selfie of een krantenkop. Aan de andere kant kan de overheid ook niet alleen praten met clubs die al volledig onomstreden zijn, want dan blijft een deel van de studenten buiten beeld.

Wie het ziet, ziet dat “inclusie” hier wel erg makkelijk als schild wordt gebruikt. Ik was zelf ooit ook zo van iedereen aan tafel en vooral niet moeilijk doen, tot ik zag hoe instellingen bij kritische vragen ineens verwijzen naar diversiteit en subsidievoorwaarden; een gesprek mag altijd, maar publieke legitimiteit en geld uitdelen zonder transparantie over de netwerken erachter is gewoon bestuurlijke luiheid!!!