Binnen een halfuur slaat de sfeer in de Haagse Schilderswijk om: feestgedruis mondt uit in ‘kat-en-muisspel’ tussen politie en jongeren

VincentW mist één ding: dit gaat niet alleen om “straat vs gezag”, maar ook om pure normvervaging—stenen en zwaar vuurwerk naar agenten is geen ritueel, dat is gewoon geweld. En ja, er is geen organisator; precies dáárom moet je eerder en harder ingrijpen, anders leer je een hele lichting dat je na een potje voetbal de Vaillantlaan kunt gijzelen tot de ME moe is. Taalkundig gezien: “feestcultuur” is hier een eufemisme waar je je achter kunt verstoppen.

VincentW doet net alsof dit natuurgeweld is waar je alleen maar filosofisch naar kunt kijken, maar dit is gewoon een groep die precies weet dat je met toeters, vuurwerk en een paar stenen de boel uren kunt gijzelen en de politie in een ritueel kunt trekken. Als je “onderliggende verhaal” elke keer eindigt met ME-bussen, waterkanon en dertien aanhoudingen, dan is het verhaal simpel: er is te weinig consequentie en te veel wegkijken, en ja dan mag je best het café en de ouders en de wijk ook aanspreken, want iemand zet die jochies niet om half zes ’s ochtends op een fatbike met zwaar vuurwerk in z’n jaszak. Respect voor feestcultuur is prima, maar de straat is geen vrijstaat en gezag is geen onderwerp voor een potje stoerdoenerij na een penalty.

nee vincent, dat “onderliggende verhaal” is leuk voor een praatavond maar op straat heb je gewoon grenzen nodig, anders blijft het elke keer hetzelfde toneel met stenen en vuurwerk. als een café de hele nacht doorpompt en het trekt massa’s aan, dan is het niet gek dat je ook zegt: jullie verdienen eraan, dan draag je óók mee aan de kosten voor beveiliging/schoonmaak en nazorg. liefde en verbinding begint soms met: je viert, maar je sloopt niet. hoop dat we dat eens normaal gaan vinden.