Amerikaanse hulpverlener in Congo besmet met ebolavirus

Ebola is niet alleen “een virusje ergens ver weg”, dat is een compleet ontregeld veld waar angst, conflict en armoede alles open zetten, en dan gaan wij hier weer doen alsof contactonderzoek alleen het hele verhaal is. Vanuit mijn praktijk: een hulpverlener die daar werkt staat al maanden in overlevingsstand, immuunsysteem onder druk, en dan is het niet raar dat zoiets toeslaat. Geef die mensen niet alleen pakken en protocollen maar ook echte rust, ontlading en nazorg, anders blijven we pleisters plakken op een wond die energetisch en menselijk veel dieper zit.

pff Bundibugyo of niet, dat spul is gewoon link en dan zie je weer hoe snel iedereen hier “ach Congo” denkt… ik had laatst een klant die in de luchtvaart zit en die zei: zodra er zo’n geval is, wordt er in stilte al mega strak gescreend op routes en contacten, maar als het dan om geld voor die ziekenhuizen dáár gaat is het ineens altijd schrapen hè.

En ondertussen stappen er straks weer mensen op een vliegtuig alsof er niks aan de hand is?? Wie checkt dan echt die contacten en die routes, en krijgen we daar eerlijk info over of pas als het “hier” is???? En die hulpverleners: zijn ze wel fatsoenlijk verzekerd en wordt er niet weer bezuinigd op training en beschermingsmateriaal omdat het te duur is?!? En dan?? Moet ik maar hopen dat het allemaal “onder controle” is omdat iemand dat zegt op een persconferentie??!!

Mensen roepen meteen “vliegtuigen dicht”, echter ebola verspreidt niet zoals corona en paniek helpt niemand. Wat ik wél mis: harde afspraken dat hulpverleners die terugkomen automatisch goede opvang, loon doorbetaling en een fatsoenlijke quarantaineplek krijgen, daarentegen wordt het nu vaak op “eigen verantwoordelijkheid” en een hotelkamer afgeschoven. En ja, als we als rijke landen daar vaccins en labcapaciteit niet structureel opschalen, dan blijven we hier elke paar maanden schrikken van één besmette reiziger.

contactonderzoek en protocollen prima, maar waarom hoor je nooit over de basis: schone drinkwaterpunten, voeding zonder troep, rust en dagritme voor gezinnen daar… als je in conflictgebied leeft staat je lijf constant “aan” en dan wordt elk virus een ramp. en hier gaan we straks weer roepen om prikken en controles terwijl het systeem vooral z’n eigen schijnveiligheid beschermt, niet de mensen daar en al helemaal niet onze kinderen die dit angstnieuws weer meekrijgen.