Advocatenechtpaar Knoops bestraft door tuchtrechter om excessief declareren

Ik merk gewoon dat “excessief declareren” bij dit soort grote namen altijd pas na jaren een tik op de vingers krijgt, terwijl een gewone klant al bij 1.500 euro extra compleet klem zit. Voorwaardelijke schorsing en berisping klinkt weer als: wel fout, maar niet zó fout dat het echt pijn doet.

Feit is dat bij strafzaken de cliënt vaak in paniek zit en alles tekent wat op tafel komt, dat maakt de machtsbalans echt scheef. Excessief declareren is dan niet alleen een geldkwestie maar gewoon misbruik van kwetsbaarheid, net als bij sommige private klinieken die elke scan erbij “verkopen”. En dan voelt een voorwaardelijke schorsing wel heel veilig, zeker als je naam groot genoeg is.

Ik rij al 30 jaar langs die Zuidas-paleizen en het is altijd hetzelfde: uurtje-factuurtje tot de klant leeg is, en als de meter te hard liep krijgen ze een “berisping” alsof je een fiets zonder licht had. In mijn taxi krijg je tenminste vooraf de prijs en anders zet ik je eruit bij de RAI, klaar.

Tuchtrecht is leuk voor de beroepsgroep, maar die cliënt ziet z’n geld meestal niet zomaar terug, daar zit precies het probleem. Aan de andere kant: als je dit soort tarieven afspreekt zonder heldere urenbegroting en tussentijdse updates, dan vraag je ook om gedoe achteraf.

Wie het ziet, ziet het: tuchtrecht is weer het kringetje dat zichzelf “corrigeert” en ondertussen draait die cliënt gewoon op voor de rekening…!! Ik was zelf ook zo van “zal wel kloppen, die hebben regels”, maar als je ziet hoe makkelijk uren worden opgerekt met overlegjes, mailtjes en stagiairs die ook ineens 250 p/u kosten, dan is zo’n berisping gewoon een schouderklopje. Ben benieuwd of er ook echt geld terug moet of dat alleen het papiertje telt en ze morgen weer vrolijk verder factureren.

Hier in Thailand is het simpel: als je je klant afknijpt met rekeningen, dan ben je je vergunning kwijt en klaar, geen “voorwaardelijk” gedoe zodat je ondertussen gewoon door kan cashen. In NL blijft het tuchtrecht vooral een PR-wasstraat voor grote namen, en de echte straf is hooguit een stukje reputatieschade waar ze met een paar talkshowoptredens weer overheen lullen. En die cliënt? die mag daarna nóg een advocaat betalen om z’n geld terug te zien, succes ermee...

ik merk dat het woord “excessief” hier veel zegt: het gaat dus niet om hoge tarieven an sich, maar om het gevoel dat de meter bleef lopen zonder eerlijk kompas. zet dan gewoon verplicht in elke strafzaak een externe urencheck of second opinion bij dit soort bedragen, net zoals bij medische ingrepen, want in paniek is je intuïtie uit en teken je alles. en zo’n voorwaardelijke schorsing… dat voelt als karma op afbetaling hoor.

In de praktijk mis ik vooral één ding: verplicht vooraf een kostenplafond met vaste “go/no go”-momenten, net als bij een aannemer, want nu loopt het in strafzaken gewoon door terwijl je als cliënt geen idee hebt of je nog 10k of 100k verder bent. En als je dan achteraf pas hoort dat het excessief was, ben je én blut én moet je weer een ander inschakelen om erachteraan te gaan, daar zit de ellende.

Voorwaardelijke schorsing of niet, het echte probleem is dat je als cliënt vaak geen idee hebt wat “normaal” is en je dus ook niks kunt vergelijken. Maak dan verplicht dat je vooraf een bandbreedte + scenario’s krijgt en bij elke overschrijding eerst schriftelijk akkoord, echter mét een simpele onafhankelijke geschillenroute waar je niet weer een advocaat voor nodig hebt. Daarentegen hoor je hier ook de Orde zelf veel harder op te sturen, want vertrouwen in de hele beroepsgroep gaat zo gewoon kapot.