‘Dit soort avonden helpen hopelijk een beetje tegen onverdraagzaamheid’, zegt Jeroen, die een etentje met vluchtelingen organiseerde

mooi initiatief hoor, zo’n etentje kan echt iets openbreken, ik zie genoeg mensen ontdooien als je elkaar gewoon als buur ziet en niet als “dossier”. maar laten we niet doen alsof stamppot en injera de wachttijden, taalachterstand en trauma wegpoetsen: zonder fatsoenlijke begeleiding, werk/opleiding en snelle duidelijkheid over status blijven die gezinnen alsnog vastlopen. geef die vrijwilligers een lintje, prima, maar regel ondertussen de basis, anders is het na zo’n warme avond maandag weer keihard koud.

Goh, zo’n etentje is echt leuk, maar ik mis altijd het stukje “wat dan daarna”: neem zo’n gezin eens mee naar de sportclub, help met een tandarts/ huisarts inschrijven of leg uit hoe die brieven van de gemeente werken, dat is waar mensen echt van opknappen toch? En eerlijk, als je elkaar één keer ziet aan tafel is het gezellig, maar pas als je elkaar daarna nog groet bij de supermarkt gaat dat wantrouwen weg.

Ik merk dat zo’n tafel niet alleen “gezellig” is maar ook iets in je lijf reset: als je samen eet zakt die angst-energie en kan je brein weer iemand als mens zien, dat krijg je niet voor elkaar met een foldertje van de gemeente. En ja maandag is weer bureaucratie, maar als je één keer hebt gevoeld hoe iemand lacht om precies dezelfde flauwe grap, dan wordt het ook lastiger om later mee te gaan in dat harde wij/zij geroep.

Typisch weer: een ridderorde en een NRC-stukje voor wat in feite gewoon particuliere catering is, maar ondertussen draait de gemeente “logistiek en ondersteuning” mee… wat kost dat nou per maaltijd, €25? €40? en wie controleert dat het niet weer zo’n subsidiepot zonder einde wordt. En als je 1.200 vrijwilligers hebt en 3.500 maaltijden in 9 jaar, dan is dat nog geen 1 maaltijd per vrijwilliger per jaar, klinkt vooral als veel organisatie en weinig output. Prima dat mensen koken hoor, maar laten we niet doen alsof je onverdraagzaamheid weg-eet met stamppot terwijl de echte rekening toch weer bij de belastingbetaler belandt.

Ja goed, zo’n etentje is prima maar ik hoop wel dat ze ook ff nadenken over de buurt eromheen, want bij ons merk je dat mensen vooral stressen om woningnood en zorg en dan gaan ze dat op “vluchtelingen” plakken. Als je dan aan tafel zit kan je ook gewoon eerlijk zeggen: we hebben allemaal gedoe, maar laat je niet tegen elkaar uitspelen, daar wordt het pas echt giftig van.

Hmm ik snap dat gezeur over “lintjes en NRC”, maar als je in zo’n wijk woont merk je ook dat het voor de rest van de buren helpt: mensen gaan minder snel zitten roepen als er ineens een AZC in de buurt komt. En eerlijk, het hoeft van mij ook niet allemaal via stichtingen en formuliertjes, laat het gewoon makkelijker worden om iemand uit te nodigen zonder dat je meteen bang bent dat je “iets fout” doet met regels.