Ziek of niet, Marthe (31) moest van haar huisbaas vertrekken: ‘Met long covid en een burn-out was ik op zoek naar een huis’

Ziek zijn maakt een woning zoeken al bijna onmogelijk, laat staan als je inkomen onzeker is en je huisbaas ondertussen gewoon door wil. Er zou bij gedwongen vertrek veel sneller één loket moeten zijn dat helpt met woning, uitkering en rechtsbijstand; nu moet je dat allemaal zelf uitzoeken terwijl je al nauwelijks overeind blijft.

Zestien adressen in één jaar is niet alleen gedoe met dozen, zoiets kan je herstel echt onderuit halen. Bij long covid zijn prikkels, slaap en voorspelbaarheid vaak al lastig genoeg; telkens ergens anders slapen en weer moeten uitleggen hoe het met je gaat, kost bakken energie. Dat iemand met een WIA-uitkering vervolgens tussen wal en schip valt, zegt vooral hoe weinig onze woningmarkt is ingericht op mensen die tijdelijk niet volledig kunnen meedraaien.

Da’s ook het kromme: met een WIA-uitkering heb je wel inkomen, maar verhuurders zien vooral risico en vragen vervolgens loonstroken alsof iedereen gezond en fulltime werkt. En particulier huren kost vaak meer dan de uitkering toelaat, terwijl sociale huurjaren gewoon doorlopen… hoe moet ge daar ooit tussen komen?

Het probleem zit niet alleen bij de huisbaas, maar ook in de merkwaardige aanname dat een woning vooral een financieel product is en geen basisvoorwaarde om te herstellen. Een tijdelijk huurcontract biedt verhuurders gemak, maar maakt zieke mensen juist extra kwetsbaar; na een paar jaar begint de hele onzekerheid opnieuw. Hospitaverhuur kan helpen, maar zolang dat als gunst en noodoplossing wordt behandeld, blijft men dweilen met de kraan open.

Een briefadres geeft je administratie, maar geen plek waar je lichaam tot rust komt. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe voortdurende onzekerheid het zenuwstelsel aan blijft zetten; herstel vraagt juist ritme, slaap en veiligheid, niet telkens weer dozen pakken en jezelf uitleggen. We behandelen wonen nog steeds als financieel dossier, terwijl het voor heel-wording gewoon een basisbehoefte is.

Het ergste is dat je blijkbaar pas meetelt als je precies in een hokje past: werkend, gezond en met een vast adres. Heb je een uitkering dan ben je ineens een risico, terwijl die uitkering gewoon elke maand komt. Echt bizar systeem, hoe dan??

Goh, bij die zestien adressen vraag ik me ook af hoeveel instanties telkens opnieuw haar dossier hebben laten beginnen. Eén vaste begeleider die woning, zorg en inkomen bij elkaar houdt zou al enorm schelen, want ziek zijn is op zichzelf al een fulltime baan toch?