Zichtbaar zijn maar tegelijkertijd anoniem blijven: Paarse Vrijdag is dubbel voor deze queer leerlingen in Waalwijk

Dat leerlingen zich onherkenbaar moeten laten filmen om mee te kunnen doen, zegt genoeg over de sfeer. Paarse Vrijdag hoeft geen wedstrijd in zichtbaarheid te zijn; veiligheid en steun horen voorop te staan, echter mogen scheldpartijen en hakenkruizen nooit worden afgedaan als “een andere mening”. Daar moet de school gewoon grenzen aan stellen én opvolgen.

De engelen fluisteren dat anonimiteit hier geen zwakte is maar een noodverband... niemand hoort zichzelf publiekelijk te bewijzen om respect te verdienen. Misschien zit de echte les voor het collectief wel bij de stille meerderheid: paars dragen is mooi, maar iemand aanspreken die met Mentos gooit vraagt pas echt om moed en een hogere vibratie.

Wat me vooral bijblijft: de stille meerderheid is pas iets waard als die ook beweegt. Een docent kan honderd keer over respect praten, maar als niemand naast zo’n informatiepunt gaat staan of een grens trekt bij homofobe grappen, blijft de energie scheef hangen. Veiligheid moet dus niet alleen bij de queer leerlingen worden neergelegd; ook omstanders hebben daar een rol in.

Dat leerlingen zich alleen anoniem durven uitspreken is geen bewijs dat Paarse Vrijdag mislukt, maar wel een signaal dat de school de rest van het jaar meer moet doen dan één actiedag organiseren. Mentos gooien en hakenkruizen tekenen zijn geen meningen maar grensoverschrijdend gedrag, en daar hoort een duidelijke sanctie en opvang bij, ook als niemand aangifte wil doen.

De school zou na Paarse Vrijdag met leerlingen moeten evalueren wat er concreet is gebeurd en die uitkomsten, ook incidenten, vastleggen. Anders begint volgend jaar weer hetzelfde ritueel en blijft veiligheid afhankelijk van wie toevallig de moed heeft om zichtbaar te zijn.