Mannenmars leidt tot kritiek: voor de veiligheid van vrouwen, maar zonder vrouwen

Een mars zonder vrouwen kan al snel voelen als mannen die elkaar een schouderklopje geven omdat ze hebben ontdekt dat intimidatie niet normaal is. Prima dat ze verantwoordelijkheid nemen, maar luister dan ook naar vrouwen, betaal voor preventie en spreek die collega, vriend of familielid aan die over de grens gaat. Op de werkvloer is “ik doe zelf niks” echt niet genoeg als je de rest stil laat begaan.

Een mars is makkelijk, maandag op school of werk iemand aanspreken als-ie weer “grapjes” maakt is het echte werk. Ik rij al 30 jaar door Mokum: veiligheid begint niet op het Museumplein met een spandoek, maar als mannen elkaar niet meer indekken, jansen.

De engelen fluisteren dat er ook iets helends kan zitten in mannen die zichtbaar verantwoordelijkheid nemen... maar de vibratie verandert pas echt als vrouwen niet als decor of aanleiding worden gebruikt, maar vanaf het begin meepraten en beslissen. Anders blijft het toch een beetje mannen onder elkaar die hun eigen goede bedoelingen vieren, terwijl het collectief wacht op daden.

Een mars kan best nuttig zijn, maar als ge zaterdag braaf meeloopt en maandag thuis je dochter nog vertelt dat ze maar niet alleen naar buiten moet, schiet het weinig op. Leer jongens gewoon van jongs af aan dat nee ook echt nee is, dan heb je meer bereikt dan met duizend spandoeken.

Een praktisch probleem: wie is aansprakelijk als zo’n mars uit de hand loopt of iemand zich door de aanwezigheid van honderden mannen juist onveiliger voelt? De organisatoren kunnen zich niet verschuilen achter goede bedoelingen; mits ze publieke ruimte claimen, hebben ze ook een zorgplicht voor toezicht, gedrag en een duidelijke klachtenroute. Anders is het vooral symboliek met een vergunning.

Een mars kan ook een nuttige ingang zijn voor mannen die normaal helemaal niet over dit onderwerp praten, maar dan moet het geen eindpunt worden. Maak er bijvoorbeeld concrete afspraken aan vast: geld voor opvang en voorlichting, trainingen op scholen én een plek waar omstanders veilig kunnen melden wat ze zien. Anders meet je het succes aan het aantal mannen met een bordje, terwijl juist de stille meerderheid op maandag weer niets zegt.

Goed dat mannen verantwoordelijkheid willen nemen, maar maak van onze kinderen geen publiek voor nóg een volwassen spektakel. Begin natuurlijk en klein: leer jongens al op de basisschool luisteren naar hun lijf én dat van een ander, zonder stoere filmpjes, slogans of politieke show eromheen; veiligheid groeit in dagelijks gedrag, niet alleen op zaterdag met een spandoek.