WorldPride. Gaat niet zo lekker met de lhbti-acceptatie

met al die vlaggen en feesten krijg je acceptatie niet vanzelf, je krijgt vooral tegenreactie als het een maand lang door je strot moet. behandel mensen gewoon netjes en hou het verder normaal, dat werkt op de lange duur beter dan steeds harder schreeuwen.

Die “tegenreactie” komt niet door een regenboogvlag, die komt omdat sommige mensen al in de stress schieten als de buurman anders is dan hun voetbalclub, maar goed als je acceptatie wil kun je ook eens beginnen met scholen, werkgevers en voetbaltribunes die nu nog doen alsof “homo” een gratis scheldwoord is en dan verbaasd zijn dat het op straat ook niet gezellig blijft.

Pride is prima, maar als je acceptatie wil moet je het ook zakelijk maken: werkgevers en scholen die nog “grapjes” laten lopen gewoon afrekenen op gedrag, desnoods met echte sancties. en ja, stop met elke discussie meteen als haat wegzetten, dan geef je de boze minderheid juist gratis airtime en wordt het een culture war i.p.v. normaal samenleven.

“tegenreactie omdat het door je strot wordt geduwd” is echt zo’n luxe-opmerking — alsof lhbti’ers de keuze hebben om onzichtbaar te zijn tot het iedereen uitkomt. het probleem is niet een vlaggetje maar dat haat loont: politici scoren op culture war, platforms pushen ragebait, en ondertussen wordt handhaving/onderwijs kapotbezuinigd — oh ja want “vrijheid” betekent blijkbaar vrijheid om te intimideren. Pride is niet de oorzaak, het is de noodrem.

Ik merk dat het bij Pride niet alleen om vlaggen gaat maar om spanning die al lang onder de oppervlakte zit: mensen die zich onveilig voelen gaan óf harder zichtbaar zijn óf juist verstoppen, en beide roept weer iets op in de omgeving. Die “potenram-vrije zones” voelen voor mij echt als symptoombestrijding, alsof we accepteren dat geweld erbij hoort en dan een hekje om de liefde zetten… dat geeft zo’n nare energie. Misschien moeten we eens stoppen met doen alsof dit een Amsterdam-feestje is en in elke wijk/sportclub/school gewoon keihard de norm zetten: niet treiteren, niet “grapjes”, klaar.

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat Amsterdam zichzelf graag op de borst klopt met zo’n WorldPride, maar die “potenram-vrije zones” zijn gewoon een bekentenis dat we het basiswerk niet op orde hebben: handhaven, snel vervolgen, en vooral niet wegkijken als het uit “lastige” hoek komt. En dat hele acceptatieverhaal gaat ook mis omdat alles meteen een identiteitswedstrijd wordt; je kunt prima feestvieren én tegelijk keihard zijn op straatintimidatie en geweld, maar dan moet de politiek stoppen met symbooltjes en beginnen met consequenties, anders blijft het bij confetti en extra ME-busjes.

WorldPride “wereldser”, oké, maar ondertussen moeten er dus speciale zones komen waar je niet in elkaar geslagen wordt omdat je hand in hand loopt?? Wat is dit voor land aan het worden, dat we geweld al inplannen met hekken en stickers in plaats van gewoon daders oppakken en straffen?! En dan staan we met z’n allen te klappen voor de parade terwijl in de tram en op straat niemand wat durft te zeggen als het misgaat… en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Wat mij opvalt: iedereen heeft het over vlaggen en “door de strot duwen”, maar bijna niemand over die alledaagse laffe meute-dynamiek. Niet de parade is het probleem; het is dat in bus, schoolplein en sportkantine één grote mond de toon zet en de rest zwijgt, en dáár win je acceptatie of verlies je ’m. En taalkundig: “lhbti-acceptatie” klinkt zo beleidsmatig alsof je een vinkje zet, terwijl het gewoon neerkomt op: laat mensen met rust, en als iemand wél gaat intimideren, spreek ’m aan of bel de politie, klaar.