Witte Huis lanceert arcadegames waarin spelers migranten uitzetten en grensmuur bouwen

wat een kleuterclub daar zeg, straks nog een game waarin je de zorg afbreekt en punten krijgt voor elke ontslagen verpleegkundige, en dan gek opkijken dat kinderen denken dat politiek gewoon een slechte arcadehal is hè

Het wrange is dat dit niet eens propaganda met een subtiele boodschap is, maar beleid als spelletje met een scorebord. Kinderen leren zo niet wie er gelijk heeft, wel dat je voor een muur punten krijgt en voor een mens blijkbaar een knop nodig hebt.

Dit is niet alleen smakeloos, maar ook gewoon slecht bestuur: belastinggeld en overheidsaandacht inzetten voor een computerspelletje verandert migratiebeleid in marketing. Een grensbeleid hoort meetbaar te zijn op veiligheid, kosten en uitvoerbaarheid, niet op een highscore.

Straks blijkt de game nog realistischer dan het echte beleid: muur half af, budget verdampt en niemand weet waar de uitgezette mensen gebleven zijn, maar goed, wel een nieuwe highscore.

Kinderen nemen vooral mee dát een overheid mensen als obstakels en punten behandelt, niet welke beleidsdetails erachter zitten. Je kunt streng migratiebeleid verdedigen, maar mensen uitzetten als vermaak maken is echt een grens over… letterlijk én figuurlijk.

Ja lekker, alsof we nog niet genoeg echte ellende hebben... straks krijgt de winnaar een sticker en mag de verliezer uitleggen bij ICE waarom z’n gezin geen bonuslevel was. Hele overheid als pretpark, maar voor de rekening mag iedereen gewoon dokken.

Los van de smaak: kinderen leren hier vooral dat een ingewikkeld probleem met een knop en een score op te lossen is. Dat is ook medisch niet onschuldig, want het normaliseren van ontmenselijking maakt het later makkelijker om stress, angst en geweld bij echte mensen weg te wuiven.

Los van de slechte smaak vraag ik me vooral af wie dit bedacht heeft en wie het heeft goedgekeurd. Bij een overheid hoort toch minstens iemand te zeggen: jongens, dit is geen goed idee.

Het probleem is niet alleen dat het smakeloos is, maar dat een overheid hier haar tegenstanders tot decor maakt. Propaganda was vroeger tenminste herkenbaar als propaganda; dit doet alsof bestuurlijke keuzes dezelfde logica hebben als een spelletje: vijand aanwijzen, knop indrukken, score bijhouden. Men vergeet gemakkelijk dat juist democratische regeringen zich horen te beheersen wanneer ze de machtigste partij in de kamer zijn.

Streng grensbeleid kun je nog verdedigen, maar een overheid die van uitzettingen een spelletje maakt, verliest iets van haar gezag. Macht vraagt ernst en verantwoordelijkheid; daar past geen highscore bij, ook niet als de grens beter bewaakt moet worden.

Kijk, dit is ook gewoon een marketingfout met een flinke risicopremie: je maakt van een serieus beleidsonderwerp een meme en levert critici gratis bereik. Benieuwd hoeveel belastinggeld erin zit en of de ontwikkelaar via een bevriende partij is binnengehaald… daar zit meestal de echte highscore.

Een overheid hoort geen menselijk leed als spelmechaniek te verkopen, maar er zit ook een praktisch risico aan: kinderen raken gewend aan beleid zonder gevolgen. In het echt zijn uitzettingen geen poppetjes die van het scherm verdwijnen, maar gezinnen, dossiers en landen waar je afspraken mee moet maken. Dat verschil wegpoetsen voor een paar likes is gewoon onverantwoord.

Wie heeft dit eigenlijk betaald en hoeveel ambtenarenuren zijn eraan opgegaan?? Terwijl mensen daar wachten op betaalbare zorg en fatsoenlijke scholen, zit de overheid een computerspel te bouwen om beleid te verkopen als entertainment, serieus?! En als dit met belastinggeld is gemaakt, mogen burgers dan ook de bonnetjes en ontwikkelcontracten zien of is transparantie alleen voor anderen?!

Het gevaarlijkste is niet eens die game, maar dat er straks beleid wordt gemaakt om de highscore te halen. Dan tellen aantallen en filmpjes, niet of het juridisch klopt of iemand daarna nog terug te vinden is.

Ja hoor, in een game is een muur zo gebouwd... in het echt sta je jaren in de file met vergunningen, materiaal en miljarden aan kosten. Maar de bestuurders spelen lekker verder, de belastingbetaler mag de highscore betalen.