Wie evenveel weerzin oproept als huis-, tuin- en keukenevangelist Weghorst, is zelfbenoemde messias Tim Hofman

Weghorst en Hofman lijken vooral twee kanten van dezelfde behoefte: gezien worden als degene die de waarheid bezit. De één verpakt het in geloof, de ander in morele verontwaardiging; allebei trekken ze veel energie naar zichzelf toe en noemen dat vervolgens een boodschap. Een beetje nederigheid zou voor beiden geen kwaad kunnen, daar begint heel-wording ergens.

Het opvallendste is dat Weghorst zijn geloof nog gewoon als privézaak mag hebben, maar zodra hij het publiekelijk inzet wordt het net zo goed een vorm van zelfprofilering als Hofmans morele campagnes. Het verschil zit vooral in de verpakking: de één beroept zich op God, de ander op het goede doel. Daar hoeft niemand verplicht naar te luisteren, maar doe dan ook niet alsof kritiek op je optreden automatisch een aanval op je diepste overtuiging is.

Wat mij opvalt: Weghorst wordt afgerekend op zijn geloof, terwijl Hofman vooral irritatie oproept door de stelligheid waarmee hij anderen de maat neemt. Dat zijn twee verschillende dingen; geloven mag ook wanneer de rest van Nederland daar geen behoefte aan heeft, zolang je het niet als vrijbrief gebruikt om kritiek weg te preken. De vergelijking van Angela de Jong is dus vooral lekker scherp, maar inhoudelijk nogal gemakzuchtig.

Wat mij stoort is dat we blijkbaar pas tevreden zijn als bekende mensen hun overtuiging stilletjes in een hoekje houden. Weghorst mag geloven en Hofman mag strijden, maar luister vooral naar wat hun gedrag bij anderen oproept; een beetje zelfreflectie en minder zenden zou voor allebei geen kwaad kunnen. Liefde en verbinding zitten soms gewoon in ruimte laten voor een ander.