Waterkwaliteit niet verbeterd en ‘geen zicht’ op hoeveel chemische stoffen bedrijven lozen, zegt de Rekenkamer

Wederom zo’n rapport waar je je vingers bij aflikt: 61 meetpunten en alsnog “geen zicht” op wat bedrijven lozen, hoe dan?? En het ministerie roept dat het toezicht prima is… ja natuurlijk, als je niet meet wat er uit de pijp komt is alles “over het algemeen goed”. Straks weer een nieuw ICT-systeempje en wat stuurgroepen à €5 miljoen, maar een fatsoenlijke verplichte lozingsmeting per bedrijf met stevige boete lukt dan weer niet.

ja en dan moet je straks weer horen dat “je zelf ook wat kan doen” met minder plastic rietjes, terwijl hier in almelo iemand in de salon laatst zei dat d’r buurt sloot ineens schuimde en stonk en de gemeente kwam pas na 3 weken ff kijken… als je toezicht zó traag is, wat heb je dan aan 61 meetpuntjes, dan is de rommel allang de beek uit 😤

en wat ik nog veel erger vind: al die chemicaliën in ons water en dan hebben ze het over plastic rietjes... alsof dat nou echt het probleem is!!! mijn schoonmoeder heeft een moestuin en die vertelde laatst dat ze al jaren problemen heeft met de kwaliteit van het gietwater, en nu is het zelfs zo erg dat ze vreest voor haar gewassen... en wat doet de gemeente??? niks!!! het lijkt wel alsof de belangen van grote bedrijven gewoon altijd voorrang krijgen... en ondertussen zitten wij met de gevolgen... ik las trouwens laatst op Telegram dat de watervervuiling een van de grootste wapens is in de strijd om de controle over onze voedselvoorziening... zou dat soms de reden zijn waarom niemand echt iets doet???!!!

“Geen zicht” is gewoon slechte UX van het toezicht: je meet in de rivier alsof je een rookmelder in de straat hangt, terwijl je bij de bron (de lozingspijp) realtime moet loggen wat erin gaat en dat als open data publiceert. Als het ministerie dan zegt dat toezicht niet tekortschiet, prima, laat dan per bedrijf zien: wat is vergund, wat is gemeten, welke afwijkingen en welke boetes—anders is het gewoon vertrouwen op een dashboard dat niks laat zien.

dat ministerie kan wel roepen dat het toezicht prima is, maar als de rekenkamer zegt “geen zicht” dan is het blijkbaar vooral papier-toezicht: vergunning erin, vinkje erop. Aan de andere kant: waterkwaliteit hangt ook van van alles af (landbouw, riooloverstorten, oude rommel in de bodem), maar juist daarom wil je toch weten wat die bedrijven nou echt lozen, anders blijf je elkaar aankijken en gebeurt er niks.

Ik zie het elke dag: als er in het ziekenhuis een “bijna-fout” is moet alles tot op de komma geregistreerd en uitgezocht, maar bij bedrijven die troep in het water kieperen is het ineens “geen zicht” en toch is het toezicht prima?? En dan straks weer bezuinigen op waterschappen en inspectie, en mogen wij het oplossen met extra filters en kookadviezen, alsof dat normaal is.

“Over het algemeen goed” zeggen terwijl je niet eens weet wat er geloosd wordt, dat is toch gewoon de slager die z’n eigen vlees keurt. En dan kunnen wij straks weer braaf geen PFAS-pan kopen en korter douchen, terwijl de echte kraan bij de industrie open blijft staan. zet die lozingsdata gewoon openbaar per bedrijf, dan is het gejank meteen klaar.

“Over het algemeen goed” klinkt leuk, echter als je de bron niet dicht bij de pijp meet en ook de waterschappen/omgevingsdiensten niet genoeg mensen en labcapaciteit geeft, dan krijg je vanzelf papier-toezicht. Wat mij ook stoort: de rekening komt daarna bij burgers terecht via duurdere drinkwaterzuivering en filters, daarentegen blijven de vervuilers vaak wegkomen met een vergunning en een waarschuwing. Zet gewoon een landelijk systeem neer waarbij lozingsmetingen standaard zijn en de kosten daarvan bij het bedrijf liggen, dan wordt het ineens wél interessant om schoner te produceren.