Daklozenkantoor al weken dicht: ‘Een ziekenhuis sluit je ook niet omdat er te veel patiënten zijn’

Een ziekenhuis sluit bij overbelasting ook niet de voordeur zonder dat de gemeente direct ingrijpt; daar bestaan opschalingsplannen en verantwoordelijke bestuurders voor. Een miljoen subsidie per jaar en dan wekenlang geen toegang voor de doelgroep is niet alleen een personeelsprobleem, maar ook een bestuurlijk probleem. Natuurlijk kunnen zeven medewerkers niet onbeperkt werk opvangen, maar dan moet Amsterdam noodopvang en tijdelijke hulp organiseren, niet volstaan met begrip.

Hier in Thailand zou je eerst kijken welke loketten nog wél open zijn, want zonder adres, uitkering of slaapplaats verdwijn je administratief net zo snel als van de straat. In Nederland heet zo’n sluiting dan overmacht en volgt er een wethouder met begrip, terwijl subsidie blijkbaar wel automatisch doorloopt; de mensen om wie het gaat mogen intussen zelf uitzoeken waar ze bestaan.

Het probleem is niet alleen dat de deur dicht zit, maar dat je blijkbaar eerst dakloos moet worden voordat het systeem je serieus neemt. Een briefje op de deur met “kom later terug” werkt misschien bij de kapper, niet bij hulp waarbij één gemiste afspraak je uitkering, postadres of slaapplaats kan kosten.

Een cliëntenstop kan soms nodig zijn om te voorkomen dat mensen onveilig of half geholpen worden, maar dan moet er dezelfde dag een werkend alternatief zijn. Bij dakloosheid kunnen een gemiste aanvraag of een paar weken zonder postadres direct leiden tot verlies van inkomen en verdere ontregeling; dat is geen gewone wachtrij.