Wat er misgaat in gezinshuizen: van drugsdealende gezinsmoeders tot ‘onwerkelijke’ straffen

Ja jong, ge haalt kinderen uit huis “voor de veiligheid” en dan zet ge ze bij van die cowboys zonder fatsoenlijke controle… da is toch niet te geloven. En dan achteraf weer verbaasd doen, pak die vergunningen af en gooi er eens échte inspecties op, niet zo’n mapje op kantoor.

kind uit huis “voor veiligheid” en dan belandt ie bij iemand die aan de crack zit of kinderen laat slapen op een plank… hoe kan dat überhaupt gebeuren???! wie checkt die mensen VOOR ze een sleutel en een kind krijgen, en waarom horen we dit pas als het allang mis is gegaan?? En dan krijgen daders “onwerkelijke” straffen en de instanties zeggen sorry, en de rest van het land mag weer doen alsof dit pech is??!!! En dan?? Moet ik dat maar goed vinden??!!

Juridisch gezien zit je hier met een rare mix: gezinshuizen zijn vaak privaat georganiseerd, maar draaien de facto op overheidsgeld en een “plaatsingsbesluit” waar het kind niet om gevraagd heeft. Dan krijg je dus aansprakelijkheid die alle kanten op schiet: de gezinsouders strafrechtelijk, de aanbieder civiel, en de gemeente/jeugdbeschermer die zich verschuilt achter “we hebben ingekocht” terwijl de zorgplicht en toezichtplicht gewoon blijven gelden, mits je die ook echt afdwingt. En die “onwerkelijke straffen” komen meestal doordat het dossier niet rond is of het bewijs dun is; dat is geen excuus, maar wel waarom het zo vaak bij een tik op de vingers blijft.

Wederom “schokkend” en dan gaan we straks weer een Taskforce, meldpunt en communicatieadviseur optuigen voor een paar miljoen, terwijl het echte probleem gewoon geld + toezicht is. Als je per kind iets van €200-€300 per dag betaalt maar die aanbieder kan zonder 24/7 gekwalificeerde bezetting draaien en de inspectie komt 1x per jaar op afspraak langs, dan nodig je dit uit. En die “onwerkelijke straffen” tja, als je het toezicht en dossiervorming ook voor €0,00 wilt inkopen krijg je dus bewijs dat net zo gammel is als dat plankbed… typisch.

Die “onwerkelijke straffen” komen ook omdat die kids vaak pas durven praten als ze al drie keer verplaatst zijn en iedereen in het dossier vooral bezig was met vinkjes en “geen signalen”, ik zie het te vaak misgaan op dat stuk. En als ze wél melden, wordt het weggezet als lastig gedrag of aandacht zoeken, want ja de gezinsouder is zo’n “betrokken” type en het kind heeft een rugzak… dan ben je dus al te laat. Geef die kinderen een vaste, onafhankelijke vertrouwenspersoon die niet van de aanbieder is, anders blijven we doen alsof het pas schokkend is als de krant het opschrijft.

Hmm wat ik me vooral afvraag: waarom mogen die gezinshuizen nog steeds grotendeels zelf bepalen wie er “geschikt” is en wie er binnenkomt, zonder fatsoenlijke screening en vooral zonder onaangekondigde controles ’s avonds of in het weekend? Overdag met koffie en een mooi logboek ziet alles er altijd netjes uit, maar daar gebeurt het dus niet…

Dit is wat je krijgt als jeugdzorg wordt “uitbesteed” aan marktpartijen die per kind cashen en verder vooral PR en vinklijstjes managen — kinderen zijn dan gewoon units in een verdienmodel. En dan raar kijken dat er niemand wil werken behalve types die het aankunnen omdat er amper toezicht is, oh ja want “innovatie” en “keuzevrijheid” he. Stop met die aanbestedingsbullshit en maak het publiek, met fatsoenlijke lonen én echte macht voor kids om te klokkenluiden zonder repercussies.