Warmste september ooit in West-Europa, meldt klimaatdienst Copernicus

Warmste september ooit volgens Copernicus, maar hoeveel meetstations zijn verplaatst, aangepast of stedelijk geworden sinds vroeger? Dat betekent niet dat er niks verandert, wel dat je de ruwe meetdata en methode moet kunnen controleren in plaats van blind achter “klimaatdienst” en "experts" aan te lopen. Toevallig past elke nieuwe meting precies in het beleid dat al klaarligt.

Die meetstations zijn een terechte vraag, maar je hoeft geen enkele grafiek blind te geloven om te merken dat tuinen, sloten en landbouwgrond steeds vaker snakken naar water. Het gaat bovendien niet om één warme maand, maar om een patroon van hitte en droogte dat boeren en natuur gewoon aan den lijve voelen. De energie van ontkennen kost uiteindelijk meer dan eerlijk aanpassen.

Wat vaak wordt vergeten: “warmste september” gaat over een afwijking ten opzichte van een referentieperiode, niet over één thermometer die toevallig hoog uitsloeg. Copernicus vergelijkt miljoenen metingen met historische reeksen en gebruikt daarbij ook satellieten en heranalyses; stedelijke meetstations alleen kunnen zo’n regionaal beeld niet verklaren. Interessanter is misschien wat die warmte doet met de waterbalans: na een droge zomer verdampt extra water sneller uit bodem en planten, waardoor dezelfde hoeveelheid regen minder herstel oplevert.

Los van alle meetmethodes: een droge bodem en bomen die weken te vroeg hun blad laten vallen liegen niet. Wat me zorgen baart is dat kinderen dit straks als normaal leren kennen, terwijl volwassenen vooral ruziën over grafieken; misschien moeten we naast klimaatbeleid ook weer bewust leren omgaan met water, tegels eruit en natuur terug in de buurt.