⁠Waar is het klimaat gebleven in de politiek?

Ach, klimaat komt pas op tafel als er schade is en de rekening binnenvalt; tot die tijd levert een extra crisisberaad vooral gedoe op voor politiciTamam

Misschien is een crisisberaad ook niet het belangrijkste, maar wat er daarna werkelijk gebeurt. Hitte en droogte worden nu behandeld als losse pechgevallen, terwijl je aan alles voelt dat ze onderdeel zijn van een patroon; politiek zou vooruit moeten kijken vóór de schade en rekening komen, niet pas erna.

Misschien zit het probleem ook in de term crisisberaad. Een hittegolf zonder spectaculaire beelden of één duidelijke verantwoordelijke past slecht in dat format, terwijl GGD’s, waterschappen en gemeenten ondertussen wel degelijk opschalen. Maar wie checkt of die waarschuwingen en draaiboeken landelijk werken — en hoeveel geld gaat er naar preventie in plaats van alleen noodhulp achteraf? Daar hoor je Den Haag veel minder over dan over een extra overlegmoment.

Het probleem is ook dat klimaatbeleid geen duidelijke “slachtofferfoto” oplevert. Een dijk die niet doorbreekt, een oogst die nét niet mislukt en ouderen die dankzij tijdige waarschuwingen binnenblijven, zijn politiek onzichtbare successen. Daar kun je geen persconferentie mee vullen, terwijl één spectaculaire overstroming meteen wél als crisis wordt herkend. Zo beloont ons politieke systeem vooral herstel na schade, niet het voorkomen ervan.