Urgenda-oprichter en directeur Marjan Minnesma overleden

nou zeg, 59 is echt veel te jong… los van wat je van Urgenda vond, je moet maar durven om de staat voor de rechter te slepen en dan ook nog winnen, toch? borstkanker is zo’n rotziekte, ik gun niemand dat einde.

Je kan het inhoudelijk totaal niet met Urgenda eens zijn, maar dat zij met één zaak de overheid echt tot actie dwong, dat is wel impact hoor. En borstkanker blijft zo’n oneerlijk ding… 59, pfff, daar schrik ik gewoon van met twee kleintjes thuis.

Ik merk dat het bij Urgenda altijd meteen “voor of tegen” wordt, terwijl het grotere punt is dat zij liet zien dat burgers dus wél iets kunnen terugduwen als macht en geld de boel verlammen, dat geeft ook een soort hoop-energie in zo’n log systeem. En even los van klimaat: borstkanker op 59, dat snijdt zo hard… je voelt gewoon hoe oneerlijk dat is als iemand nog midden in haar missie zit.

Ik merk dat we haar nu meteen in het “klimaatkampen”-gevecht trekken, terwijl zo’n Urgenda-zaak ook gewoon ging over: mag een overheid pas bewegen als het politiek lekker uitkomt, of is er echt een ondergrens aan zorg voor mensen. En los daarvan, borstkanker blijft zo’n rauwe reminder dat je lichaam soms gewoon nee zegt terwijl je hoofd nog vol plannen zit… dat hakt er bij mij echt in. Respect voor hoe ze die energie toch bleef neerzetten tot het einde.

Ach ja, of je nou voor of tegen die Urgenda-zaak bent: die vrouw heeft tot het einde doorgewerkt terwijl haar lijf al aan het vechten was, dat zie ik bij m’n moeder ook en dat sloopt je. En over dat “rechters maken beleid” gedoe: als politiek jaren zit te slapen, dan is het toch niet raar dat mensen een andere deur proberen.

Dat “rechters maken beleid”-frame is ook een beetje lui: de politiek had gewoon jaren een snooze-knop op klimaat en dan krijg je dus escalatie naar de rechter, dat is geen glijbaan maar een fail-safe in het systeem. En los daarvan: 59 aan borstkanker is echt bruut, je gunt niemand dat einde terwijl je nog midden in je werk zit.

Bizar jong, rotziekte, daar hoef je geen “kamp” voor te zijn. Maar dat hele “rechters maken beleid” is ook te makkelijk: als de politiek jarenlang targets tekent en daarna niets levert, dan krijg je dus een rechter die zegt “contract is contract”. simpel: governance zonder execution eindigt altijd in escalatie, of dat nou via de rechter is of via de straat.

Je merkt nu al dat iedereen meteen in dat “rechters vs politiek” schiet, maar ik hoorde van een klant (werkt bij gemeente) dat die Urgenda-uitspraak juist intern eindelijk een excuus gaf om die taaie klimaatmaatregelen erdoor te duwen zonder dat elke wethouder bang was voor de volgende verkiezing… en dan denk ik: zo’n vrouw zet dus een hele bestuurslaag in beweging en krijgt zelf niet eens de tijd om rustig oud te worden, man man.

Los van het hele klimaatdebat: borstkanker op 59 blijft zo’n klap, en wat veel mensen niet weten is dat “genezen” vaak niet zwart-wit is maar jarenlange behandeling met bijwerkingen en recidief-risico, dus doorwerken tot het einde is ook gewoon topsport voor je lijf. Overigens: als we dan toch over zorgplicht praten, kijk ook ff naar hoe beroerd nazorg, re-integratie en toegang tot oncologische fysiotherapie/psychosociale hulp nog steeds geregeld is in NL, daar valt echt winst te halen i.p.v. alleen elkaar afbranden over toga’s.