Tweedeling na aardbeving Drentse Eleveld: postcode bepaalt schadevergoeding

Postcodebeleid bij mijnbouwschade is vragen om ellende: twee buren met dezelfde scheur, andere regeling, en dan mag je “uitleggen” waarom jouw kozijn ineens niet telt. Juridisch gezien kan je effectgebied best afbakenen, maar dan moet de onderbouwing keihard en individueel toetsbaar zijn; anders is het gewoon willekeur met een rekenmodel eroverheen. Ik voorspel bezwaar- en beroepsfiles tot 2030, mits ze dit niet snel gelijk trekken.

dit soort grensjes op een kaart maken mensen vooral kapot in hun hoofd: stress, slapeloze nachten, gezeik met verzekeraar, en dan moet je óók nog gaan “bewijzen” dat jouw scheur echt is… regel dan op z’n minst één loket en één set regels mét iemand die gewoon langs komt kijken en luistert, want liefde en verbinding begint bij erkenning en niet bij een postcode. hoop dat ze dit snel menselijk trekken voordat hele buurten elkaar gaan wantrouwen.

Energie liegt niet: als je mensen op een kaart in “wel” en “niet” knipt, dan creëer je niet alleen scheuren in muren maar ook in het veld van een buurt, en die stress gaat vervolgens weer letterlijk doorwerken in slaap, immuunsysteem, relaties, alles. En dan kan Den Haag roepen dat het geotechniek is, maar iedereen voelt toch dat het vooral een manier is om emoties weg te administreren; erkenning is óók een vorm van herstel, anders blijf je dweilen met compensatie terwijl de onrust gewoon in de grond en in de mensen blijft trillen.

Ik merk dat dit niet alleen om geld gaat maar om vertrouwen: als je op postcode wordt “ingedeeld” voelt het alsof je schade eerst verdacht is en pas daarna menselijk. Laat ze dan iig één onafhankelijke bouwkundige langs laten komen bij iedereen en publiceer die onderbouwing per straat, anders blijf je die rare energie houden van buur tegen buur terwijl de veroorzaker buiten beeld blijft. En ja, 2,9 klinkt klein, maar als je huis al jaren op spanning staat knalt zo’n tik er gewoon doorheen.

postcode bepaalt vergoeding omdat het systeem niet draait om herstel maar om kostenbeheersing — gasbaten privatiseer je, schade socialiseer je, classic. en ondertussen mag de bewoner “bewijzen” dat z’n huis kapot is terwijl de veroorzaker gewoon doorlobbyt in Den Haag, oh ja want rechtszekerheid geldt blijkbaar alleen voor Shell-achtige types. maak één regime: ruimhartig voor iedereen in het risicogebied en reken het daarna maar keihard door aan de winnaars van die winning.

Wat mij opvalt: ze doen net alsof “postcode” een neutrale, technische grens is, maar in de praktijk is het gewoon een bestuurlijke keuze om twijfelgevallen alvast te parkeren bij het zuinigste loket; en dan krijg je dus niet alleen scheuren, maar ook een verhuisprikkel: mensen die nét buiten het ruime gebied vallen, zien hun huis nóg harder onverkoopbaar worden. Taalkundig gezien ook veelzeggend dat het steeds “effectgebied” heet: dat klinkt als natuurkunde, terwijl het voor bewoners gewoon een pechgebied is. En als je dan toch met modellen schermt, publiceer die kaarten en meetpunten per straat; anders blijft het achterdocht voeden, en terecht.