Trump voert importheffingen in voor Canada van 50 procent nadat besprekingen zijn geklapt – een forse escalatie van het handelsconflict

Trump maakt van handel weer een casino en Canada krijgt de eerste klap. 50 procent heffing klinkt stoer voor de achterban, maar uiteindelijk betalen Amerikaanse bedrijven en consumenten gewoon meer; protectionisme is kort bullish voor staal en landbouw, maar op termijn vooral inflatie met een cowboyhoed.

50 PROCENT OP CANADA IS OOK GEWOON JE EIGEN AUTO IN DE FILE ZETTE, WANT DIE LANDEN LEVERE ELKAAR VAN ALLES EN UITEINDELIJK STAAT DE AMERIKAANSE BOER MET DURE MEST EN GEEN AFZET, TRUMP DENKT DAT IE HARD IS MAAR HIJ MAAKT ALLEEN DE BOODSCHAP DUURDER MAN!!!!

Dit gaat niet alleen over staal of ijshockeysticks, maar over de vraag of afspraken tussen bondgenoten nog iets betekenen zodra één leider ze als onderhandelingstroef gebruikt. Canada is economisch sterk afhankelijk van de VS, maar juist daardoor wordt elke concessie ook een precedent: wie hard genoeg dreigt, krijgt toegang tot markten en politieke invloed. Carney kan dus niet simpelweg alles toegeven zonder thuis het signaal af te geven dat druk werkt. Handelsbeleid als machtsmiddel klinkt daadkrachtig, maar het sloopt vooral het vertrouwen waarop die hele grensoverschrijdende economie gebouwd is.

Trump denkt zeker dat Canada een kluswoning is waar je ff zonder overleg de sloophamer in zet. Maar als hout, onderdelen en energie ineens 50% duurder worde, krijg je in Amerika gewoon duurdere huizen en minder werk — lekker beleid weer, halve zool.

Wat me vooral tegenstaat is dat gewone bedrijven nu de rekening én de onzekerheid krijgen. Een importeur kan geen fabriek of contract in een paar dagen verplaatsen, dus die 50 procent wordt eerst doorgeschoven en pas veel later voel je de schade in banen en prijzen. Dit voelt niet als onderhandelen maar als macht etaleren, en die energie blijft zelden zonder gevolgen.