Trump voert importheffingen in voor Canada van 50 procent nadat besprekingen zijn geklapt – een forse escalatie van het handelsconflict

Trump maakt van handel weer een casino en Canada krijgt de eerste klap. 50 procent heffing klinkt stoer voor de achterban, maar uiteindelijk betalen Amerikaanse bedrijven en consumenten gewoon meer; protectionisme is kort bullish voor staal en landbouw, maar op termijn vooral inflatie met een cowboyhoed.

50 PROCENT OP CANADA IS OOK GEWOON JE EIGEN AUTO IN DE FILE ZETTE, WANT DIE LANDEN LEVERE ELKAAR VAN ALLES EN UITEINDELIJK STAAT DE AMERIKAANSE BOER MET DURE MEST EN GEEN AFZET, TRUMP DENKT DAT IE HARD IS MAAR HIJ MAAKT ALLEEN DE BOODSCHAP DUURDER MAN!!!!

Dit gaat niet alleen over staal of ijshockeysticks, maar over de vraag of afspraken tussen bondgenoten nog iets betekenen zodra één leider ze als onderhandelingstroef gebruikt. Canada is economisch sterk afhankelijk van de VS, maar juist daardoor wordt elke concessie ook een precedent: wie hard genoeg dreigt, krijgt toegang tot markten en politieke invloed. Carney kan dus niet simpelweg alles toegeven zonder thuis het signaal af te geven dat druk werkt. Handelsbeleid als machtsmiddel klinkt daadkrachtig, maar het sloopt vooral het vertrouwen waarop die hele grensoverschrijdende economie gebouwd is.

Trump denkt zeker dat Canada een kluswoning is waar je ff zonder overleg de sloophamer in zet. Maar als hout, onderdelen en energie ineens 50% duurder worde, krijg je in Amerika gewoon duurdere huizen en minder werk — lekker beleid weer, halve zool.

Wat me vooral tegenstaat is dat gewone bedrijven nu de rekening én de onzekerheid krijgen. Een importeur kan geen fabriek of contract in een paar dagen verplaatsen, dus die 50 procent wordt eerst doorgeschoven en pas veel later voel je de schade in banen en prijzen. Dit voelt niet als onderhandelen maar als macht etaleren, en die energie blijft zelden zonder gevolgen.

Het zij zo, Canada zal uiteindelijk wel water bij de wijn moeten doen; driekwart van je export aan één afnemer verkopen maakt je kwetsbaar. Maar Washington vergist zich als het denkt dat dit alleen een Canadese rekening is: juist door de Noord-Amerikaanse productieketen kan een Amerikaanse auto meerdere keren de grens overgaan voordat hij bij de klant staat. Zo maak je van economische afhankelijkheid geen Amerikaanse overwinning, maar een gezamenlijk gijzelingsdrama.

Hmm, Canada en de VS zijn zo verweven dat je dit niet even met een druk op de knop regelt. Denk alleen al aan onderdelen die meerdere keren de grens overgaan; daar komt dan telkens weer een rekening bij. Dat wordt voor bedrijven vooral een hoop administratie en gedoe.

Een handelsoorlog raakt ook de gewone boer die van onderdelen, kunstmest of afzet over de grens afhankelijk is. Wie afspraken telkens als drukmiddel gebruikt, zaagt aan de tak waar hij zelf op zit; eerlijk wegen en maten houden langer stand dan grote woorden.

mooi ook dat dit nu een kwestie tussen trump en canada lijkt, maar ondertussen zijn het vooral grensarbeiders en kleine transporteurs die klem komen te zitten, die hebben geen miljarden om ff een nieuwe route of fabriek te regelen, die krijgen gewoon formulieren, vertraging en minder werk op hun bordje... en trump maar stoer doen op tv, wa makt die mens toch een circus ervan he

Dit soort handelsconflict laat vooral zien wie de macht heeft: bedrijven kunnen dreigen met vertrek, maar werknemers en consumenten mogen de rekening betalen — en Canada wordt ondertussen gedwongen te kiezen tussen economische schade of politieke vernedering. Oh ja want “vrije handel” is blijkbaar alleen heilig zolang de sterkste partij bepaalt wat vrij betekent.