Tania had stress na de bevalling en moet bijna huilen bij de gedachte dat haar coach ooit zal stoppen. ‘Ik weet dat ze maatschappelijk werker is, maar ze is meer een zus’

Goed dat zo’n coach er is, want als je net bevallen bent en je staat er alleen voor dan ga je kopje-onder, zo simpel is ’t. Maar maak het dan ook structureel en niet weer zo’n projectje tot de subsidie op is en iedereen weer in de kou staat.

Ik merk dat dit niet alleen “hulp” is maar ook een soort anker-energie: als je niemand hebt en je hoofd staat in de stress, dan wordt zo’n coach letterlijk je veilige lijn naar de wereld. Maar dan moet je ook meteen vanaf dag 1 bouwen aan een kring eromheen (buurtmoeders, familie, vaste verloskundige/ggz), anders is het straks weer zo’n breuk en dan klapt alles terug, dat voel je nu al bij Tania. En ja, dat kost geld, maar een moeder die zich gedragen voelt is ook preventie, niet alleen een foldertje over gezonde voeding.

mooi dat zo’n coach er is, maar het wringt ook dat we moeders eerst in stress en onzekerheid laten belanden door woningnood en loketten-circus en dan een “project” sturen om de schade te beperken… dat is toch dat systeem dat nooit bij de bron pakt. en intussen groeien onze kinderen op in die onrust, terwijl je juist na een bevalling rust, ritme en natuurlijk contact nodig hebt, niet nóg meer formulieren en doorverwijzingen.