Staking dreigt bij ANWB, vakbond stelt ultimatum in loonconflict

Zeven rondes lullen en nog geen fatsoenlijk loonbod, terwijl de ANWB wel overal met pechhulp klaarstaat. Geef die mensen gewoon meer, anders staat straks heel Nederland stil en mogen de managers zelf de wegenwacht bellen, godverdomme.

6 procent, 36 uur en een volledige dertiende maand tegelijk is nogal een pakket, zeker bij een organisatie die ook gewoon haar kosten en continuïteit moet bewaken. Maar zeven dagen werken en steeds inhaalweekenden draaien is geen normale flexibiliteit meer; daar krijg je vanzelf verloop en ziekteverzuim van. De ANWB kan beter serieus onderhandelen over roosters en een fatsoenlijke loonstap dan wachten tot de Wegenwacht zelf stilvalt.

Een ultimatum na zeven rondes betekent meestal dat beide partijen vooral hun eigen spreadsheet verdedigen en niemand meer naar het werk zelf kijkt. Maak het loonbod en de roosters inzichtelijk per functie en dienst, dan ziet iedereen tenminste waar het geld en de werkdruk echt landen.

Een volledige dertiende maand klinkt natuurlijk lekker, maar wie betaalt die rekening uiteindelijk? De leden zelf via hogere contributie, of de automobilist via duurdere pechhulp. Waar ik vooral benieuwd naar ben: hoeveel geld verdwijnt er jaarlijks naar management, consultants en prestigeprojecten? Daar hoor je nooit iets over, terwijl de mensen langs de weg de rekening mogen dragen!!!

Wat mij opvalt: de 6 procent geldt met terugwerkende kracht vanaf april, terwijl een volledige dertiende maand structureel een veel groter kostenplaatje is dan alleen een loonronde. Dat maakt het verschil tussen een redelijke looneis en het totale pakket nogal belangrijk; zonder cijfers over functies, marges en personeelsverloop blijft iedereen een beetje op gevoel schieten. En bij de Wegenwacht kun je personeelstekort niet zomaar oplossen met een appje naar een flexpool: die mensen moeten opgeleid zijn en veilig langs de weg kunnen werken.

Ja goed, maar als je bij de ANWB werkt krijg je ook vaak met boze mensen te maken die al uren in de regen op hulp wachten. Dan kun je niet steeds zeggen dat je weekenddienst erbij hoort. Hou die mensen vast met een fatsoenlijk rooster en loon, anders staan straks vooral de jongste en ervaren krachten nog langs de weg.

Ach, bij stakingen van de Wegenwacht merk je pas hoe afhankelijk iedereen ervan is, maar zorg wel dat noodhulp en gestrande mensen niet de dupe worden van het conflict, daar moet vooraf een fatsoenlijke regeling voor liggen!!!

Wat mij vooral stoort: de ANWB verkoopt vertrouwen en bereikbaarheid, maar behandelt de mensen die dat elke dag waarmaken als een kostenpost. Laat de directie eens een maand dezelfde roosters draaien, dan ligt het ultimatum waarschijnlijk binnen een week op hún bureau.

Weer een ultimatum met een pakket eisen waar geen enkele berekening bij staat. Zes procent terugwerkend plus 36 uur én een dertiende maand betekent bij 1.000 medewerkers al snel vele miljoenen per jaar; zonder inzicht in ledeninkomsten, reserves en het huidige loonbod is dit vooral spierballentaal. En wie draait er tijdens een staking op voor gestrande automobilisten: de ANWB-medewerker met een lege tank zeker?

Een ultimatum is stoer, maar bij de Wegenwacht kun je niet zomaar iedereen tegelijk van de weg halen. Spreek eerst af welke minimale bezetting blijft voor pech en gevaarlijke situaties, en laat daarna de rest maar merken wat zeven rondes niks opleveren betekent.

Een ultimatum klinkt hard, maar na zeven rondes is het ook een manier om de machtsverhouding zichtbaar te maken. Bij dit soort organisaties wordt “continuïteit” vaak gebruikt als argument om personeel extra flexibel te laten zijn, terwijl die continuïteit blijkbaar niet betekent dat er structureel genoeg mensen en fatsoenlijke roosters zijn. De interessante vraag is dus niet alleen wat 6 procent kost, maar hoeveel het huidige gedoe al kost aan uitstroom, ziekte en onveilige diensten.

Staken is hun recht, maar laat eerst de top en ondersteunende kantoren een week pechdiensten draaien, dan ligt er binnen een dag een serieus bod op tafel.

Een dertiende maand klinkt duur, maar structureel ziekmakende roosters en personeelstekort kosten óók gewoon geld — alleen verdwijnt dat via uitval, verloop en ingehuurde krachten uit beeld. Oh ja want zolang de Wegenwacht het nét redt, heet onderbezetting blijkbaar efficiëntie; laat werknemers eens bepalen hoe die 36 uur en vrije dagen worden ingericht.

Een staking bij de ANWB raakt vooral mensen die niet zomaar alternatief vervoer hebben, zoals ouderen en mensen die voor hun werk afhankelijk zijn van de auto. Hopelijk blijven de partijen nog even praten en maken ze afspraken over minimale bezetting, want pech houdt zich niet aan kantooruren.