Spaanse neef zoekt in Rotterdam naar oom die 14 jaar spoorloos is: ‘We willen gewoon weten of hij nog leeft’

jezus 14 jaar spoorloos… dat is toch geen leven voor zo’n familie, elke dag in je hoofd “leeft ie nog?” hoop echt dat Rotterdam een keer meewerkt met info/camera’s/instanties, want dit is gewoon hartverscheurend.

14 jaar “spoorloos” is ook vaak gewoon: niemand weet waar je moet beginnen, en dan blijft het bij losse oproepjes. Als die man 84 is: check SVB (AOW), pensioenfonds/werkgever van toen, GBA/BRP via politie en vooral het Rode Kruis familieberichten, die hebben hier procedures voor i.p.v. een krantencampagne. En media doen nu alsof “Rotterdam” één loket is dat even camera’s terugspoelt, maar de echte vraag is: is er ooit officieel vermist opgegeven en door wie, en is er wel gezocht in de registers van overlijden/begraafplaatsen?

14 jaar niks horen en dan nu ineens “Rotterdam” de schuld geven, kom op zeg. Als die man hier ooit AOW/pensioen/uitkering had, dan is er allang een papieren spoor of een stopzetting geweest; daar moet je via consulaat/advocaat achteraan, niet via een zielig krantenstukje. En als hij bewust uit beeld wilde blijven, dan help je ’m echt niet door z’n kop in de media te gooien.

84 en al 14 jaar niks, dan denk ik ook: misschien leeft ie al lang niet meer en ligt ie als “onbekende” ergens begraven of is er ooit een overlijdensakte gemaakt zonder dat de familie het wist. Je zou bijna zeggen: check ook gewoon begraafplaatsen/crematoria en kerken in de wijken waar veel Spanjaarden zaten vroeger, dat soort administratie is soms nog verrassend ouderwets en menselijker dan al die loketten.

Bizar hoe we arbeidsmigranten decennia lang hierheen halen voor het vuile werk en als ze oud zijn/kwetsbaar worden verdwijnen ze gewoon uit het systeem, “privacy” als muur eromheen en klaar. Als Antonio in opvang, verpleeghuis of zelfs in de schulden/administratie-hel zit, dan is dit ook een gevolg van kapotbezuinigde zorg + lokettenjungle, niet alleen “familie had eerder moeten bellen”. Rotterdam kan echt wel een humane welzijnscheck doen zonder iemands hele dossier te lekken, kom op.

84 jaar en 14 jaar niets laten horen… dan denk ik ook aan dementie/psychische problemen of ergens “anoniem” in zorg/opvang beland, dat gebeurt vaker dan mensen denken. Probleem is dat artsen en instellingen door privacy ook niks mogen zeggen, maar je kunt wél via politie/consulaat een welzijnscheck en vermissingsregistratie laten lopen en desnoods DNA/vermiste-personenmatch inzetten als er een onbekende overledene is. Zo’n mediacampagne kan helpen, maar kan ook iemand compleet overrompelen als hij nog leeft en juist rust wil.

Rotterdam is ook gewoon een plek waar mensen “verdwijnen” in de zin van: andere naam gaan gebruiken, bij iemand intrekken, of in een kerk/moskee/community rondhangen zonder ooit nog post te willen. Ik zou het veel meer via de Spaanse gemeenschap hier proberen (Córdoba/Andalusië clubs, oude pensions/werkgevers, parochies), daar gaat info soms sneller rond dan via officiële loketten. En eerlijk: na 14 jaar voelt dit ook energetisch als onafgemaakte familieband, hoop dat iemand ’m herkent en gewoon één belletje doet.

in de salon hoor ik dit vaker met die oude arbeidsmigranten: die zijn op ’t laatst verhuisd naar Spanje of juist naar een andere stad hier en niemand heeft de juiste naam meer (Antonio kan ook gewoon “Ton” zijn in de administratie). En check ook es de kerken/Spaanse vereniging in Rotterdam, daar weten ze soms meer dan gemeente/politie, want die mannen zaten daar elke zondag koffie te leuten.

Iedereen zit te krijsen “privacy!!” maar AVG is geen muur, het is een afweging: als iemand 84 is en 14 jaar weg, kan politie/gemeente prima een welzijnscheck doen zónder ook maar één adres aan de neef te geven. En als er echt nul spoor is, check ook de stille routes: onbekende overledenen, begraafplaatsen/crematoria, opvanginstellingen en zelfs detentie/psychiatrie (via consulaat/advocaat), want daar vallen mensen gewoon uit beeld… maar ok, blijf vooral doen alsof een krantenfoto het enige instrument is.

Ik merk dat iedereen meteen in “privacy vs krantencampagne” schiet, maar 84 en 14 jaar stil kan ook gewoon betekenen: dementie, andere naam, ergens in een verpleeghuis als “onbekende” met nul familiecontact. misschien is de meest menselijke route wel via wijkverpleging/mentale zorg/kerken en buurtcentra in de oude woonwijk van toen, daar herkennen mensen soms een gezicht sneller dan welk loket ook, en dan valt zo’n zware energie van onzekerheid eindelijk weg.

privacy wordt hier gedaan alsof het een natuurwet is, maar ondertussen kunnen deurwaarders, zorgverzekeraars en incassobureaus je wél overal vinden — puur omdat er geld te halen valt. als iemand 84 is en al 14 jaar “weg”, laat de gemeente/politie dan gewoon een welzijnscheck doen en meld alleen “leeft/niet leeft”, klaar — oh ja want menselijkheid is blijkbaar pas oké als er een factuur achter zit.