Schoonheidsprofessor Giselinde ondervond zelf het belang van mooi zijn toen ze borstkanker kreeg

Nou ja, het is keihard hoor, je ziet het overal, als je er “gezond en fris” uitziet dan zijn mensen ineens aardig en behulpzaam, en als je ziek oogt kijken ze weg alsof het besmettelijk is, dat is toch gewoon schandalig. en dan roepen we dat uiterlijk niet telt, maar ondertussen zit half nederland aan fillers, filters en sportschool-abbo’s alsof het levensonderhoud is, toch.

Goh, wat mij vooral raakt is dat mensen ook gewoon niet wéten hoe ze moeten reageren op iemand die ziek oogt, dus dan doen ze maar alsof je er niet bent… dat is misschien geen kwaadwilligheid maar het voelt wel keihard, toch? Misschien zouden we wat minder bang moeten zijn voor “ongemakkelijke” praatjes en gewoon even hallo zeggen.

Ja jong, ik geloof best dat mensen wegkijken, maar soms is ’t ook gewoon omdat ge zelf niks meer durft door die kale kop en dat grauwe gezicht, dan wordt elk blikje meteen “ze vinden me lelijk”. In het ziekenhuis hier zie ik genoeg die juist wél even een praatje maken als ge ze aankijkt, dus misschien ook: niet wachten op medelijden maar gewoon zelf “hoi” zeggen, da helpt meer dan al dat gepraat over stigma.

Wat mij hier ook in raakt: het is niet alleen “mooi vs lelijk”, maar vooral hoe we in zorg en werk mensen meteen reduceren tot patiënt of risico zodra je uiterlijk verandert. Echter als je na chemo weer wilt meedraaien, krijg je vaak nóg een extra drempel door werkgevers/instanties die zogenaamd “meedenken” maar je ondertussen uit beeld duwen. Daarentegen zou het al schelen als we normaal doen: niet staren, niet wegkijken, gewoon dezelfde toon en dezelfde kansen, en ja dat vraagt soms even oefenen.

Ik zie het in het UMCG ook: zodra iemand “patiënt-uiterlijk” krijgt, gaan mensen ineens óver je praten in plaats van mét je, zelfs goedbedoelende zorgtypes. En dan bezuinigen ze vrolijk door op tijd en personeel, dus dat ene extra minuutje om iemand gewoon normaal aan te kijken en bij naam te noemen verdwijnt weer als eerste, lekker menswaardig hoor...

Juridisch gezien zit hier ook gewoon een arbeidsrechtelijk staartje aan: “er niet meer representatief uitzien” wordt in de praktijk snel een de facto selectiecriterium bij promotie, klantcontact of contractverlenging, terwijl ziekte/handicap juist onder gelijke behandeling valt. Alleen ja, bewijs dat maar eens, want niemand zet in een mailtje “we vonden je te grauw” en dan blijft het bij vage “fit” en “culture match”-praat. Dat stigma is dus niet alleen sociaal, het vertaalt zich keihard naar kansen en inkomen, mits je pech hebt met je werkgever.