Ruim kwart miljoen euro voor man die hamburgers van baas stal

Vier hamburgers meenemen zonder betalen is natuurlijk niet netjes, maar na 25 jaar foutloos werken meteen ontslag op staande voet geven terwijl de regels blijkbaar nooit duidelijk zijn uitgelegd… daar klopt iets niet. De rekening van 270.000 euro voelt bijna als karma: eerst jarenlang geen duidelijke afspraken, en dan ineens keihard optreden.

Die bijna 160.000 euro is geen boete voor vier hamburgers, maar een vergoeding omdat de werkgever iemand na 25 jaar zonder geldige dringende reden op straat zette. Het echte probleem is dus niet de waarde van het vlees, maar dat werkgevers soms pas regels gaan handhaven zodra ze iemand kwijt willen; eerst jarenlang gedogen en daarna doen alsof één incident een halsmisdaad is, maar ok.

Die 270.000 euro komt vooral doordat ontslagrecht niet bedoeld is als fooi voor werkgevers die hun administratie en regels niet op orde hebben. Een werknemer is geen wegwerpproduct — 25 jaar dienstverband zomaar breken omdat de baas ineens streng wil lijken, dat is pas duur wanbeleid.

Het wrange is dat zo’n zaak laat zien hoe weinig ruimte er nog is voor menselijk maatwerk op de werkvloer. Een gesprek, duidelijke afspraak en eventueel een waarschuwing waren hier natuurlijker geweest dan iemand na 25 jaar direct uit het leven van zijn collega’s snijden; onze kinderen leren we toch ook dat een fout niet meteen betekent dat je niet meer mee mag doen.

Bijna 270.000 euro voor vier hamburgers klinkt bizar, maar deze uitspraak gaat natuurlijk over 25 jaar inkomen en een werkgever die zelf de regels blijkbaar jarenlang grijs liet. Wat mij vooral stoort: bedrijven kunnen eerst personeel laten zwemmen in onduidelijkheid en pas na een conflict doen alsof er altijd een keihard protocol was; net als bij zoveel dossiers wint uiteindelijk degene met de duurste jurist!!!

Luister, wie steelt wordt gewoon aangepakt, maar een baas die na 25 jaar ineens doet alsof-ie een gevangenisbewaarder is moet niet janken over de rekening. Vier burgers kosten hooguit een tientje; die kwart miljoen is de prijs van jarenlang slap leidinggeven, jansen.

Goh, los van die vier hamburgers vraag ik me vooral af waarom niemand eerder aan de bel trok als dit al jaren gebeurde. Een waarschuwing op papier had deze hele dure poppenkast waarschijnlijk voorkomen, toch?

Het mooiste is dat vier hamburgers blijkbaar goedkoper zijn dan een fatsoenlijke HR-afdeling, maar goed, voortaan eerst het personeelshandboek lezen vóór je trek krijgt.