Rotterdamse kappers krijgen instructies om seksueel geweld beter te herkennen

Feit is dat kappers vaak als eerste rare plekken zien, blauwe plekken bij de haargrens of iemand die ineens heel stil wordt als de partner binnenkomt. Prima dat je ze leert wat je wél en niet zegt, maar zonder een 24/7 laagdrempelig doorverwijsnummer en duidelijke veiligheidsafspraken zet je zo iemand ook zo weer thuis in de problemen. En laat dit niet eindigen als een foldertje in de la, geef ze korte training en vooral nazorg, want dit soort verhalen blijft hangen.

Nuance: herkennen is één ding, maar kappers zijn geen hulpverleners en moeten ook niet in een soort verhoorkamer veranderen, anders jaag je mensen juist weg. Maak die instructies dus vooral heel praktisch: vraag of iemand veilig kan praten, bied discreet info aan (kaartje in wc of in het tasje), en vooral geen partner erbij betrekken of even gaan bellen terwijl die naast je staat. En denk ook aan mannen en LHBTI, die vallen nu nog te vaak tussen wal en schip bij dit soort campagnes.

Nou ja, straks zit zo’n kapper met een partner die “even mee komt kijken” in de zaak, en dan moet je dus óók iets regelen rond privacy en veiligheid, want als die agressor merkt dat er gefluisterd wordt is het hek van de dam, hoor, en leg meteen vast dat zo’n kapper niet achteraf gezeur krijgt met AVG of klachten omdat ie “verkeerd” handelde, toch.

Feitje: veel slachtoffers komen eerst met vage stressklachten, hoofdpijn, slaapproblemen, buikpijn, en pas later blijken er thuis klappen of dwang te zijn, dus als kappers ook signalen oppikken kan dat echt nét het zetje zijn. maar regel dan ook meteen een simpele route naar hulp die niet via politie hoeft, want de angst voor escalatie of gedoe met kinderen is vaak precies waarom mensen niks zeggen. En als je dit doet, train kappers ook op wat ze moeten doen als iemand ineens in paniek raakt of flauwvalt, dat gebeurt vaker dan je denkt.