Roep om meer aandacht voor rouw in de klas: 'Veel scholen worstelen ermee'

Op school leer je wel breuken en topografie, maar niemand legt je uit wat je moet met dat gat in je buik als opa dood is of je ouders uit elkaar gaan… en dan verwachten we dat kinderen “gewoon weer meedoen”. Ik voel echt dat rouw iets is wat door een klas heen kan gaan als stille energie, dus maak het normaal om er af en toe over te praten, ook als er niet net iemand is overleden. En ja, dan moet de pabo dit gewoon meenemen, anders sta je als juf/meester ook maar wat te stuntelen met een rouwprotocol uit 2009.

Vanuit mijn praktijk zie ik dat rouw bij kids vaak niet “verdrietig op een stoel zitten” is maar onrust, buikpijn, ineens druk doen, slecht slapen, en dan krijgt zo’n kind een sticker als lastig of ADHD-achtig terwijl het systeem gewoon ontregeld is. Als scholen dit structureel willen doen, leer leerkrachten dan ook simpele regulatie: even samen ademen, een plek in de klas waar je mag landen, en vooral normaliseren dat je energie soms alle kanten op schiet na verlies. En ja, betrek ouders, maar schuif het niet allemaal naar thuis, want thuis is het vaak óók chaos en overleven.

ja hoor, weer “structureel aandacht” en dan flikkeren we het zeker weer bij de leerkracht op het bordje alsof die niet al 100 dingen tegelijk moet doen??? wie gaat dit betalen en regelen dan, een rouwcoach in elke school of gewoon een extra hoofdstukje in een methode en klaar?? en als ouders het niet willen of het kind zegt niks, gaan we dan ook nog zitten graven in de klas, met 30 man erbij, en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Hmm ik snap het wel, maar het hoeft niet meteen zo’n klassikaal “deel je trauma”-rondje te worden met 30 kinderen erbij. Als school gewoon zorgt dat er één vaste persoon is (ib’er/vertrouwensjuf) en dat leerkrachten weten wat ze moeten doen als een kind ineens wegzakt of boos wordt, dan ben je al een heel eind zonder extra gedoe.

Rouw is niet alleen “praten”, het is letterlijk een verstoring in het zenuwstelsel die door een klas heen gaat als een gekoppeld veld: als je dat wegdrukt, krijg je later die rare uitbarstingen, buikpijn, concentratie-ruis. kwantumfysica toont aan dat wat je niet observeert niet verdwijnt maar in superpositie blijft rondzingen, dus ja, maak het een vast ritueel (kort, veilig) en je ziet die decoherentie naar rust gewoon gebeuren. En nee Karen82, dat is geen therapie-uurtje, dat is basale hygiëne van het bewustzijnsveld in een groep, net als handen wassen maar dan mentaal.

en ondertussen is de jeugdzorg vol, de schoolpsycholoog komt 1 dag per maand langs en de mentor moet het doen met een “signaleringskaartje” uit een mapje...?? als er echt iets met rouw moet gebeuren, waar is dan de tijd en professionele hulp op school zélf, of gaan we weer doen alsof een kringgesprek alles oplost en de rest van de klas maar mee moet huilen?? en als een kind juist thuis in ellende zit (scheiding, geweld, verslaving), gaan we dat dan ook “structureel” bespreken of is dat ineens te gevoelig en mag de juf het dan weer niet aanraken??!!

op de werkvloer zie ik vooral dat rouw zelden “opa dood” is maar ook uitzetting, detentie, uithuisplaatsing, een ouder die ineens verdwijnt of weer terugvalt, en daar zit zóveel schaamte op dat kinderen dichtklappen. school kan dat niet fixen, maar je kan wel zorgen dat er 1 volwassene is die het kind kent en niet meteen gaat straffen als het ontploft, en alsjeblieft stop met dat “even mama bellen” alsof thuis altijd veilig en stabiel is. en ja Karen: dit kost tijd, maar de tijd die je nu niet neemt betaal je later dubbel in schorsingen, leerachterstand en jeugdzorg die weer overloopt.