Responding to Anti-Institutionalism in the Netherlands:

Feit is dat je in die hele anti-institutionele mix twee dingen door elkaar ziet lopen: mensen met echte zorgen en mensen die compleet doordraaien op complotvoer, en die laatste groep trekt het gesprek meteen de modder in met dreigen en intimideren. Medisch gezien zie ik ook hoe stress, isolement en online echo’s mensen paranoïde maken, maar dat verklaart het niet goed, je blijft verantwoordelijk voor je gedrag. Pak desinformatie en bedreiging keihard aan, maar zorg óók dat loketten, gemeenten en zorg gewoon bereikbaar zijn, anders duw je twijfelaars zo die rabbit hole in.

ja bedreigen is natuurlijk totaal van ’t pad af, maar wat ik in de salon toen hoorde: mensen werden ook knettergek van dat “alles via een loket/website” gedoe en dan uren in de wacht, en dan gaan ze dus hun info halen bij de hardste schreeuwers op Telegram… als je wil dat het niet ontspoort, moet de overheid ook weer gewoon bereikbaar zijn als een normaal mens met een vraag belt.

Ik merk gewoon dat we het altijd hebben over “hard aanpakken” of “meer luisteren”, maar ondertussen worden boa’s, wijkagenten en baliepersoneel gewoon het mikpunt zonder dat ze tools of rugdekking krijgen, en dan is het elke demo weer gokken of het escaleert. Als je wil dat het minder anti-institutioneel wordt, moet je ook stoppen met alles als projectje op afstand te managen en gewoon weer zichtbaar zijn in de wijk, anders wordt “de overheid” alleen maar een logo waar mensen tegenaan gaan schoppen.

Iedereen heeft het over “luisteren” vs “hard aanpakken”, maar niemand wil het hebben over de incentive-structuur: overheid communiceert in PDF’s en persco’s (one-way), en de complotclub doet 24/7 customer support in Telegram met kant-en-klare verhaaltjes. simpel: als je je publieke info-distributie uitbesteedt aan algoritmes en callcenters met wachtrijen, dan win je die aandachtsoorlog nooit, en dan sta je straks weer verbaasd dat mensen “de instituties” als een vijandig SaaS-platform zien.

op de bus zie je het verschil meteen: de meeste mopperaars willen gewoon een mens die zegt “ik regel het” en dan is het klaar, maar die fanatiekelingen zoeken ruzie als hobby en filmen je net zo lang tot je één zinnetje verkeerd zegt. en ja, als de overheid zichzelf wegdigitaliseert tot een wachtmuziekje, dan krijg je vanzelf meer types die denken dat ze “tegen het systeem” vechten terwijl ze eigenlijk tegen een balie-miep of wijkagent staan te schreeuwen.

klopt dat bedreigen en rellen gewoon kansloos is, maar je ziet ook dat instituties zelf elk foutje meteen “afstandelijk” maken: niemand durft meer sorry te zeggen of iets uit te leggen, alles is een standaardtekst en dan voelt het alsof je tegen een muur praat. en als je dan wél iemand spreekt is het vaak een ingehuurde kracht zonder mandaat, die kan niks behalve doorverbinden, tja dan groeit dat wantrouwen vanzelf.