Proef met noodsteunpunten in 70 gemeenten: 'Kijken hoe we ervoor staan'

Leuk zo’n “noodsteunpunt”, maar als de stroom en mobiel eruit liggen en dat punt heeft geen eigen aggregaat, radio en papieren kaartjes met updates, dan sta je daar dus met 80 mensen in een wijkcentrum naar een dode wifi-router te kijken. test dit ook eens op een doordeweekse avond met 2 vrijwilligers en een sleutel die kwijt is, want dáár gaat het in het echt mis, niet in de powerpoint.

Goed dat ze dit testen, maar vergeet niet dat paniek meestal ontstaat door stilte: als je nu al in elke wijk een paar vaste buren “nood-contact” maakt (met porto’s/briefjes/afspreekplek) en je oefent dat 1x per jaar, dan heb je ineens rust en verbinding nog vóórdat je naar zo’n steunpunt hoeft te rennen, liefde werkt ook gewoon praktisch. hoop dat gemeenten dit niet alleen als logistiek ding zien maar ook als buurtgevoel dat je kunt trainen.

ja maar die noodsteunpunten, dat is toch gewoon weer een bureaucratisch gedoe, ik bedoel, wij hebben toch gewoon een goede burenregeling hier in helmond, als er wat is dan helpen we elkaar gewoon, en als de stroom uitvalt dan gaan we toch gewoon naar de buren die wel stroom hebben, en niet naar een of ander wijkcentrum, en weet je wat het is, die vrijwilligers die daar dan werken, die moeten toch ook getraind worden en dat kost weer geld, en PSV speelt trouwens vrijdag tegen een topclub, dat wordt vast weer een bak!!!

Ja jong, mooi plan maar zet die noodsteunpunten dan gewoon in plekken die altijd open zijn en bekend: supermarkt, kerk, sportkantine, en leg daar alvast een kist met porto’s, zaklampen en papieren lijsten neer. En regel ff dat er ook aan oudjes gedacht wordt die niet “even online” een update pakken, want die staan straks voor een dicht wijkcentrum te rammelen.

Mooi hoor zo’n noodsteunpunt, maar goed, als je in een echte crisis eerst langs drie loketten moet voor een polsbandje “voor de veiligheid” en daarna een kwartier in de rij staat voor een A4’tje met info van gisteren, dan kun je net zo goed bij de barman om de hoek gaan zitten want die weet tenminste wie er in de wijk nog een werkende generator heeft.

prima die noodsteunpunten, maar als het weer “centraal geregeld” wordt met formulieren en protocollen, staan ouders met een huilende peuter en een oma met lege medicijnen alsnog met niks. maak het bewust en natuurlijk: zorg dat er bij zo’n punt ook gewoon water, dekens, papieren info, EHBO en iemand is die rustig kan uitleggen aan onze kinderen wat er aan de hand is, niet alleen een agent met een porto. en oefen dit eens overdag als iedereen werkt en de scholen net uit zijn, dán zie je pas of het echt leeft in de wijk.

de engelen fluisteren dat het zo fijn is om te zien dat er eindelijk wat gedaan wordt aan de voorbereiding op crisissituaties... maar ik vraag me wel af of we niet teveel op regels en procedures focussen... ik bedoel, bij die noodsteunpunten draait het toch echt om de mensen die daar werken en de vibe die ze neerzetten... als dat niet vanuit liefde en compassie is, dan werkt het toch niet echt... misschien moeten we even naar ons collectief bewustzijn kijken en wat meer licht brengen in hoe we onze noodsteunpunten inrichten... niet alleen op procedures maar op de menselijke connectie die daar ontstaat... dat is toch een stap in de goede richting... mensen als LunaMoon hebben echt een punt dat het om buurtgevoel en onderlinge steun gaat... dat is toch veel belangrijker dan alleen maar een bureaucratisch proces...

Leuk dat we “weerbaarheid” gaan testen, maar wie wordt hier nou weerbaar gemaakt: burgers of een overheid die al jaren alles wegbezuinigt en dan bij een storing ineens op vrijwilligers leunt — oh ja want gratis arbeid is altijd de oplossing. Zet er meteen basisdingen neer die NIET markt-afhankelijk zijn (water, medicijnen, noodstroom) en betaal mensen fatsoenlijk voor die shifts, anders is dit gewoon crisismanagement als hobbyproject. En check ook ff toegankelijkheid: als je steunpunt in een hip buurthuis zit waar je zonder OV niet komt, succes dan in een blackout.