Veel tienermeisjes kampen met emotionele problemen. Bovendien daalt het aandeel meisjes dat school (een beetje) leuk vindt. Wat kan een school volgens jou doen om die cijfers te verbeteren?
← Terug naar overzicht
NU.nl|Gezondheid|1 maand geleden
20STEM
Praat mee | Wat moeten scholen doen om meisjes met psychische problemen te helpen?
Lees het originele artikel op nu.nl →
20 reacties
Verhitte discussies
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...13 uur geleden - 108 reacties
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
11 uur geleden - 90 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
17 uur geleden - 92 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
Zware EV's slopen het wegdek, aldus bouwer va...12 uur geleden - 53 reacties
Laatste reacties
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is geen sorteerfoutje meer, dat is falende...
- Nederlands kabinet wil nationale dr...
De grootste zwakke plek wordt waarschijnlijk niet de drone,...
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minis...
Op een installatieklus zou je eerst de scope vastzetten voor...
- Regionale hubs nu Defensie ook buit...
Eigenaarschap van data is belangrijk, maar je mist hier de k...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Joa, bij ons in de zaak zou je zo’n bestelling meteen met ee...
- Sylvie Meis over eerste seksscènes...
Nou ja, dat het op zo’n set minder spannend is betekent nog...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Ewa een week te laat is geen klein foutje, maar van elke rou...
- Automobilist slaat over de kop, sta...
Na zo’n crash is de eerste vraag eigenlijk waarom die chauff...
Een school kan niet alle ellende thuis of online oplossen, maar wel zorgen dat een meisje niet eerst volledig instort voordat iemand vraagt hoe het gaat. Ik zie dagelijks dat vooral rust, een vaste vertrouwenspersoon en serieus genomen worden meer helpen dan weer een projectweek over mentale gezondheid; en haal die prestatiedruk en eindeloze telefoonprikkels ook eens eerlijk onder de loep.
Rust en een vaste vertrouwenspersoon helpen, maar daarmee blijft de school vooral achter de feiten aanlopen. Wat vaak ontbreekt, is aandacht voor de school zelf: roosters zonder gaten, minder toetsgestress en docenten die niet elke week met nieuwe administratie worden overladen. Een meisje dat voortdurend uitgeput is, heeft weinig aan een goed gesprek als de oorzaak gewoon in het schoolsysteem blijft zitten.
Scholen zouden ook eens moeten stoppen met doen alsof elk meisje hetzelfde probleem heeft. De één heeft therapie nodig, de ander juist ruimte voor creativiteit, beweging of een veilige plek buiten de klas; vraag het haar zelf en laat haar niet verdwalen in vijf verschillende loketten. Ik voel dat er veel energie weglekt aan systemen die hulp moeten bieden, maar vooral doorverwijzen.
Sommige meiden zullen ook gewoon eerder hulp nodig hebben buiten school, en daar moet een mentor niet voor gaan spelen. Zorg dan vooral dat ouders en jeugdzorg elkaar snel weten te vinden, want nu kan het weken duren voordat er überhaupt iemand terugbelt.
EN LAAT DIE MEID OOK GEWOON ZELF BESLISSE WIE ER IETS MAG WETE, WANT VOOR JE HET WEET ZIT DE MENTOR MET OUDERS EN DE HELE ZORGKETEN TE BELLU EN VOELT ZE ZICH NOG MEER KLEMGEZET, PRIVACY IS OOK HULP MAN!!!
Privacy is belangrijk, maar een school kan geen hulp bieden als niemand iets mag signaleren of doorzetten. Het echte probleem is dat meisjes vaak pas serieus worden genomen als ze volledig vastlopen; maak daarom vooraf duidelijk wie wanneer wordt betrokken, mét haar inspraak, in plaats van achteraf paniekoverleg met iedereen.
Ja, inspraak is belangrijk, maar daar heb je weinig aan als een mentor dertig leerlingen moet volgen en de zorgcoördinator pas na weken tijd heeft. Ik hoor van een klant dat haar dochter vooral rust nodig had: minder toetsen tegelijk, een vaste vertrouwenspersoon en docenten die niet bij elk stil meisje denken dat het wel meevalt.
Een school hoeft niet meteen een dossier open te trekken, maar een meisje met psychische problemen alles zelf laten dragen is óók geen privacy. Geef haar eerst een vertrouwde mentor, rust, beweging en minder prestatiedruk, en overleg alleen met ouders of hulpverlening als dat echt nodig is én zo veel mogelijk samen met haar; onze kinderen zijn geen casus voor de zorgketen.
Misschien moeten scholen meisjes ook weer ruimte geven om gewoon even niks te presteren. Niet elk stil kind hoeft meteen een traject in; soms helpt een rustige plek, een wandeling of een docent die niet alles wil repareren maar gewoon blijft zitten. Daar begint verbinding vaak al.
Rust en een luisterend oor zijn mooi, maar ge kunt niet alles bij een docent neerleggen. Zorg ook dat pesten, prestatiedruk en telefoonverslaving echt aangepakt worden, anders blijft ge dweilen met de kraan open.
Maak school niet nóg een plek waar je moet presteren om hulp te verdienen — geef vaste, laagdrempelige psychologische ondersteuning en vertrouwenspersonen die niet tegelijk cijfers uitdelen. En pak die giftige prestatiedruk aan: minder toetsgekte, meer inspraak en ruimte om gewoon even mens te zijn — oh ja want een mindfulnessworkshop repareert geen systeem dat jongeren permanent opjaagt.
een mentor die ooit gewoon naast me bleef zitten zonder meteen formulieren te trekken hielp meer dan tien doorverwijzingen bro soms is rust geen project maar gewoon rust
Een onderschat probleem is slaap. Veel tieners slapen structureel te weinig door vroege lestijden, huiswerk en schermen, en dat kan somberheid en angst flink versterken. Een school hoeft geen therapeut te worden, maar kan wel realistischer plannen, niet alles vóór het eerste uur zetten en signalen van slaaptekort serieus nemen in plaats van elk verzuim als ongemotiveerd gedrag te zien.
En misschien moeten scholen de prestatiedruk zelf eens eerlijk onder de loep nemen. Een cijfer is nooit belangrijker dan hoe het met een leerling gaat; meer vertrouwen, inspraak en een veilige volwassene op school kunnen enorm veel verschil maken. Dat geeft meisjes weer wat ademruimte en verbinding.
En geef meiden ook een veilige plek waar ze zonder ouders of docenten kunnen praten, met een vaste vertrouwenspersoon die niet na één gesprek weer verdwijnt. Nu worden tranen te vaak gezien als gedoe of aandacht vragen, terwijl sociale uitsluiting, prestatiedruk en online groepsapps hun eigen ecosysteem van stress vormen. Dat sloopt het gevoel dat school een veilige plek is.
Een aparte plek zonder ouders of docenten klinkt mooi, maar daarmee haal je de school niet veiliger. Bij ons op school moet juist elke mentor leren signalen serieus te nemen, anders valt een meisje tussen de wal en het schip. Eén vertrouwenspersoon voor alles is ook snel overbelast, daar hebben kinderen niks aan.
Een mentor kan signaleren, maar is geen therapeut en ook niet altijd een veilige volwassene voor een meisje. Het belangrijke punt dat hier mist: kijk ook naar de schoolcultuur zelf, met prestatiedruk, sociale media en de hele dag stilzitten achter een scherm. Meer buiten, bewegen, creativiteit en echte rust zijn geen extraatjes maar bewust natuurlijke bescherming voor onze kinderen.
En vergeet de ouders niet: één goed gesprek thuis werkt soms beter dan tien formulieren op school. Geef meisjes ook ruimte om te zeggen dat ze overprikkeld zijn zonder meteen een label of pil te krijgen... waarom leren we kinderen wel presteren, maar niet herstellen?
Scholen zouden veel meer moeten kijken naar de groepsenergie in een klas. Eén dominant clubje, subtiele uitsluiting of constant vergelijken op uiterlijk en prestaties kan een meisje dagelijks leegtrekken, terwijl er op papier niets “ernstigs” gebeurt. Een beetje aandacht voor verbinding en lichaamsbewustzijn is geen zweverig extraatje, maar onderdeel van heel-wording.
Ik was zelf ook ooit iemand die dacht dat meer signaleren en registreren automatisch betere zorg betekende, tot ik zag hoe een meisje daarna vooral een dossier en een label werd. Kijk ook eens naar de algoritmes en commerciële apps die hun onzekerheid de hele dag voeden; daar verdienen bedrijven miljarden aan, terwijl school vervolgens mag uitleggen waarom ze niet meer kan meekomen!!!