Poepen, masturberen, lichaamshaar, je vulva: daar praat je als vrouw niet over, toch? Karin lekker wel

nee maar echt, waarom doen we alsof een vulva of poepen ineens “onbespreekbaar” is terwijl half Nederland wel detailniveau 3000 over z’n knieblessure kan geven… goed dat ze het gewoon opschrijft, want die schaamte maakt het pas groot en eenzaam.

Ik merk gewoon dat het niet alleen “schaamte” is, maar ook dat je in de zorg soms meteen het gevoel krijgt dat je overdrijft of dat het “erbij hoort” (zeker na bevallen of rond overgang), dus dan hou je je mond maar. Als artsen en verloskundigen er zelf al wat ongemakkelijk of gehaast over doen, gaan vrouwen echt niet ineens aan de koffietafel beginnen over littekens, lekkage of pijn bij seks.

op de werkvloer zie ik vrouwen die al jaren met lekkage, pijn of scheuren lopen en pas komen als het huwelijk stukloopt of ze niet meer durven werken, omdat ze dachten dat het “erbij hoort” na bevallen. en dan heb je óók nog de geld/wegwijs-kant: bekkenfysio, goede nazorg, doorverwijzing… als je taal/geen oppas/geen geld hebt, blijf je gewoon stil en doorlopen. dus ja praat erover, maar fix ook dat huisarts en verloskunde dit standaard uitvragen en serieus nemen, niet pas als iemand half kapot is.

dat taboe zit ’m ook in hoe partners reageren hoor… ik zie vrouwen die letterlijk fluisteren over pijn bij seks of “luchtjes” omdat ze thuis één keer een grap of een vies gezicht kregen en dan is het klaar, dan ga je jezelf wel verstoppen. en ondertussen wordt er online wél massaal porno/‘strak na de bevalling’-onzin gekeken, maar een normale vulva of een verzakking bespreken is ineens te veel gevraagd, kom op zeg.

taboe is één ding, maar privacy is ook gewoon een feature: niet iedereen wil z’n vulva als stand-up onderwerp aan de koffiemachine en dat is óók oké. simpel: fix de default in de zorg—standaard vragen, normale taal, goeie nazorg—dan hoef je niet eerst een boek te schrijven om serieus genomen te worden.