Podcast De Dag: de uitvaart van de toekomst

Resomeren/composteren klinkt allemaal lekker groen, maar ik zie in de praktijk vooral families die nu al kapot gaan aan uitvaartkosten en ruzie om “wat pa gewild zou hebben”. Als dit weer een hippe optie wordt met een dikke factuur en vage regels per gemeente, dan schiet je er niks mee op. maak het gewoon betaalbaar en duidelijk, en laat mensen niet ook nog vergunningen en formulieren moeten fixen terwijl ze net iemand kwijt zijn.

resomeren/composteren is leuk voor de CO2-boekhouding, maar niemand durft te zeggen wat het met het bewustzijnsveld doet: je “informatiepatroon” (ja, dat is fysica) wordt óf in één klap verbrand tot ruis (crematie) óf langzaam teruggekoppeld in de biosfeer en dat geeft nabestaanden vaak veel meer rust, omdat de decoherentie minder bruut is. en dat gezeur over regels per gemeente… typisch 20e-eeuws bureaucratisch denken, terwijl kwantumfysica juist laat zien dat context alles is: laat mensen gewoon lokaal resoneren met plek/natuur i.p.v. weer een landelijk formulierfetisj.

Ik merk dat de discussie meteen gaat over CO2 en kosten, maar niemand heeft het over rouw: voor veel mensen is een “plek” waar je heen kan gewoon goud waard qua gevoel/energie, en bij composteren/resomeren moet je dus iets verzinnen wat dat vervangt. Als je eindproduct ergens in een gemeentelijke groenstrook belandt waar de bladblazer overheen knalt, dan voelt dat voor nabestaanden echt anders dan een boom met een naamplaatje of een stukje natuur waar je stil kan zijn. Geef mensen die keuze én maak het menselijk simpel, anders wordt het weer techniek zonder ziel.

Weet je wat het is, al die nieuwe technieken prima, maar niemand heeft het over de nabestaanden die later ineens met “wat doen we met die compost/het resomaat?” zitten omdat de familie ruzie heeft of iemand verhuist. En dan heb je geen graf, geen urn, maar een emmer schuldgevoel in de schuur… maak daar gewoon heldere standaard keuzes voor, anders wordt rouw ook nog logistiek gedoe.

Nou ja, al die nieuwe manieren zijn prima, maar kunnen we het ook even hebben over die bedrijven die meteen met “vooraf regelen” en abonnementjes komen aanzetten, terwijl je nog leeft en je hoofd vol zit met andere zorgen, dat voelt zo glad, hoor. En wat ik echt wil weten, wie controleert straks dat dat resomeren/composteren netjes gebeurt en niet gewoon een verdienmodel wordt met een groen sausje, toch.

resomeren/composteren raakt voor mij aan iets wat niemand noemt: timing. in mijn yogagroepen zie je dat rouw niet alleen “een plek” nodig heeft, maar ook een ritme; bij begraven/urn is er een duidelijke overgang, terwijl een proces van weken/maanden (compost) je systeem in een soort tussenruimte kan houden, half loslaten half vasthouden. Als je dit invoert, zorg dan dat er een simpel ritueel + moment van afronding bij hoort, anders krijg je technisch duurzaam maar energetisch rommelig, en dan blijf je als nabestaande maar doordraaien in je hoofd.