Piepklein nijlpaard verloor zijn moeder, maar vindt troost bij verzorgers: ‘Hij is een echte knuffelkont’

ah man zo’n baby-nijlpaard dat z’n moeder kwijt is, dan is “knuffelkont” ineens niet alleen cute maar gewoon coping. hoop alleen dat ze ’m niet als internetcontent blijven farmen maar rustig laten rewild’en straks, anders wordt het weer een mens-attachment dependency loop en dan zit je met een hippo die niet meer kan hippopotammen in the wild.

Die “knuffelkont”-taal is ook gewoon menselijk rouwmanagement: we maken er een baby van zodat het behapbaar blijft, en het internet slikt dat graag weg als feelgood. Enerzijds is die hechting met verzorgers echt nodig als zo’n dier anders doodgaat, anderzijds schuift het al snel richting een soort parasociale relatie op afstand: miljoenen mensen die zich eigenaar voelen van Bumpy en dan gaan janken als hij straks niet meer in beeld is. Ben vooral benieuwd of dat opvangcentrum ook de ruimte en het geld krijgt voor het saaie werk: minder knuffelen, meer afstand, meer “hippo zijn” leren, want dat is precies het deel waar de camera’s meestal uitgaan. en ja, een nijlpaard is leuk tot ie 800 kilo is… dan is “knuffel” ineens gewoon gevaar.

Nou ja, iedereen focust op internet en knuffels, maar ik wil vooral weten of ze daar in Kenia óók echt veilig zitten, met genoeg voer en een fatsoenlijke dierenarts, want zo’n nijlpaardje is leuk voor de camera tot er ineens geld tekort is en dan is het huilen achteraf, hoor, toch.